Over de schouder van Knack-columnist Koen Meulenaere kijkt Geert Buelens naar het doen en laten aan de Reyerslaan. Zijn verdict over de openbare omroep - 'waar intussen meer managers aan het werk zijn dan kabelslepers' - is vernietigend.

Veel betere satire dan de rubriek van Koen Meulenaere achteraan in Knack was er in de Vlaamse pers lange tijd niet te vinden. Begonnen de stukjes veelal met de getrouwe weergave van uitspraken van pakweg Louis Tobback ('mijnheerke Louis') of Johan Vande Lanotte ('den Baard'), vrijwel ongemerkt liet de auteur hun gepraat ontsporen tot een tegelijk hilarische en vlijmscherpe parodie op het gebazel van onze mediacratie. Omdat de grens tussen feit en fictie in zijn rubriek zo smal was, slaagde Meulenaere er ook in om roddels in zijn tekst te smokkelen waar de andere media uit kiesheid niet over berichtten. Sommige journalisten spraken hun twijfels uit over die methode, maar intussen verslonden ook zij 'Kwaad Bloed' of, de opvolger, 'Bladspiegel'.

Pathetische paljassen
De laatste maanden lijkt er echter iets aan de hand te zijn met de rubriek van Meulenaere. Vooral als het over de openbare omroep gaat, is hij eigenlijk niet grappig meer. Hij is gewoon kwaad. En daar heeft hij helaas gegronde redenen toe. Dat de nieuwsdienst ook een jaar na de eenmaking van de radio- en tv-redacties de technische flaters opstapelt, Meulenaere maakt er zich niet langer vrolijk over, hij beschouwt het als een symptoom voor de volstrekte teloorgang van wat ons belangrijkste nieuwsmedium hoort te zijn. Dat de immer ernstige en correcte Goedele Devroy intern een slechte evaluatie te verduren kreeg terwijl pathetische paljassen als Ivan De Vadder door de VRT als vedetten worden opgevoerd, het slechtste karakter van Knack ziet er terecht een bewijs te meer in dat men aan de Reyerslaan de trappers kwijt is.

Vroeger maakte ik er een sport van om te voorspellen welk Terzake-fragment door Meulenaere tot een groteske sketch zou worden omgebouwd. Vandaag hoeft hij niet langer citaten uit hun context te halen. Het volstaat sommige interviews letterlijk uit te schrijven om de presentatoren te ontmaskeren als de pluimgewichten die ze in werkelijkheid zijn.

Hitler 'ontmaskerd'
De ontzetting in de ogen van Claude Marinower toen hij door Emmanuel Rottey en zijn bijzitster werd geïnterpelleerd over het protest van de joodse gemeenschap tegen de foreluitzending van Plat preferé zal ik niet gauw vergeten. Meende die brave jongen dat oprecht - dat het kookprogramma Hitler 'ontmaskerde' omdat de dictator blijkbaar van vis hield terwijl hij zich voordeed als vegetariër? Dat zoiets op de VRT doorgaat voor een kritische vraag, is veelzeggend. Dat het management ermee instemde deze Koken met Hitler te laten maken, zegt zo mogelijk nog meer. De non-communicatie waarmee de bestuurders van het mediabedrijf zich vervolgens belachelijk maakten toen ze probeerden deze inschattingsfout te maskeren - daarover kan men in opleidingen Communicatiewetenschappen wekenlang lesgeven.

Er zijn intussen meer managers dan kabelslepers aan het werk bij de openbare omroep - het ideale recept voor chaos. En ondoordachte beslissingen.

Rode knop
Uiteraard had Kris Peeters gelijk toen hij de omroep 'een ernstige fout' verweet toen ze de Wapenstilstanduitzending achter de digitale decoder uitzond. Maar waarom staat de overheid toe dat die 'Rode Knop' überhaupt bestaat? Als de omroep echt openbaar is, moeten al zijn programma's dat ook zijn. Meulenaere riep laatst dat de VRT maar beter verkocht kon worden. Als ze zich niet snel herpakken, zal die roep niet alleen in satirische rubrieken gaan weerklinken.