Weer heeft de koning het gedaan. Ditmaal krijgt hij gewoon zijn wettelijke dotatie toegeschoven en toch staat het land op zijn kop. Zes procent erbij, dat is verhoudingsgewijs (een beetje) meer dan de gemiddelde loon- en weddetrekkende. Onze lonen stijgen volgens de gezondheidsindex, die van de royals volgens de 'gewone' index (dus zonder de prijsverhogingen van tabak, alcohol of brandstof, behalve lpg.)

Alleen is onze loonstijging meestal niet beperkt tot de index alleen. Die vraag is vanaf deze week juist voorwerp van onderhandeling tussen vakbonden en werkgevers om tot een interprofessioneel akkoord (IPA) te komen: is alle marge voor loonsverhoging opgesoupeerd met de indexsprongen (de werkgevers) of moet er hier en daar nog iets bij (de vakbonden)?

Hoeveel erbij kan? Volgens het veelbesproken rapport van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB) een getal tussen 6,4 en 5,1 procent, waarbij de index al voor een stijging van 5,6 procent zal zorgen. Die CRB-cijfers herleiden de discussie over de koninklijke dotatie tot een van na de komma.

Waarom dan die heisa? Wel, onder meer omdat men er ten paleize niet in slaagt zelf te scoren. Waarom kon niemand van de koninklijke raadgevers vooraf even lucide zijn: 'Sire, u hebt recht op 6 procent. Maar zouden we, gezien de toestand van Uw volk in Uw rijk, niet voor één jaar een geste doen?'

Stel dat Albert II zelf op tv had gezegd: 'Waarde landgenoten, ik hoef dit jaar geen stijging', in plaats van zo'n idee over te laten aan kornuiten als Pol Van Den Driessche of Jean-Marie Dedecker. Zou dat, op de vooravond van een IPA, geen gezagvol signaal geweest zijn? Een variant van Churchills 'blood, sweat & tears', want dit land en dus ook zijn inwoners staan voor barre tijden. Maar dat liet hij na. Albert deed niets fout, maar ook niets goed.

Dat laatste werd extra geaccentueerd, omdat ook de koning slachtoffer is van de nieuwe lynchcultuur die in de Wetstraat heerst. Zelfs wie wettelijk niets fout doet, zoals Albert, komt deze dagen toch in opspraak.

Maar ook daarop is een antwoord. Waarom ziet Albert niet alleen af van zijn eigen stijging, maar vraagt hij niet ook in één adem van het parlement een geste? Als Van Den Driessche of Dedecker eens een jaar lang tevreden zouden zijn met het gemiddelde gezinsinkomen van de Belg - naargelang van de telling iets tussen 1.500 en 2.000 euro per maand - zou dat geen gepast gebaar zijn?

Walter Pauli
Politiek commentator