Eerst dit: de techniek waarmee (voorlopig nog) Dr. Renno Roelandt is klem gereden - verdoken bandopnemertjes om gesprekken te tapen die verwijzen naar andere gesprekken van tien jaar geleden - staat niet in verhouding tot de 'misdaad' die Roelandt heeft begaan.

Als de politie geen telefoons mag afluisteren, behalve in zaken van banditisme en drugs, dan moeten gewone burgers zich daar ook ver van houden. Ten tweede: als sporters al beginnen met de arts-patiëntrelatie te misbruiken om te scoren in een persoonlijke oorlog, zijn we ver van huis. Journalisten die daar hun actieve medewerking aan verlenen, zouden een ander vak moeten kiezen.

Het probleem in dit dossier is de herkenbaarheid van de techniek. Die is vorig jaar door een senator gebruikt om iemand allerlei dopingbeschuldigingen ten nadele van een derde te ontlokken en vervolgens is het bandje doorgespeeld aan een weekblad, waar lucide journalisten de publicatie van die onzin hebben tegengehouden.

Dezelfde techniek is gebruikt door een journalist die zich af en toe uitgeeft als atletenbegeleider. Samen met een bekend atleet vroeg hij twee bekende sportdokters om doping maar de twee dokters deden wat van hen mocht verwacht worden: ze wezen er het duo op dat die producten verboden waren. Sindsdien zijn nogal wat dokters in dit land op hun hoede.

Renno Roelandt was dat niet, hoewel hij recentelijk een wake-up call had gekregen. Vorig jaar koos de chef de mission van de Belgisch olympische ploeg (Philippe Rogge) voor een andere begeleidende dokter dan Roelandt die al eeuwen de dienst uitmaakte op de Olympische Spelen.

Roelandt is al vaker onkunde verweten. Het BOIC betaalde alle kosten terug aan triatlete Mieke Suys toen na de Spelen van Sydney haar gebroken sleutelbeen een verplaatste breuk bleek te zijn, die ook nog eens opnieuw moest worden gebroken worden. Suys verloor een half jaar omdat BOIC-arts Roelandt het had vertikt in Sydney om de juiste onderzoeken te stellen.

Vier jaar later onderschatte hij ook de hitteslag die Suys na afloop van de triatlon trof. Het is niks, luidde toen zijn diagnose, we zullen haar wat vocht geven in het dorp. Bijna ging ze in shock en hij greep maar net op tijd in. Toen deze man van de zomer in de tuin van de ambassade zwaar uit de bocht ging door 'vuile zwarte' te brullen naar een Nigeriaan (die dat niet hoorde, want hij liep op een scherm), schrok geen enkele insider en waren er ervaren atleten die meewarig glimlachten.

Renno Roelandt heet WADA-vertegenwoordiger te zijn en werd aldus nog steeds opgevoerd in enkele kranten. Dat is hij al lang niet meer. Ik ben op de laatste twee WADA-congressen geweest; Roelandt - bedrijfsarts van het UZ in Antwerpen dus misbaar als geen ander - was daar nooit.

Roelandt heet een bestrijder te zijn van doping, maar ook dat is hij blijkbaar niet. In 2004 heeft hij aan twee grote namen uit de entourage van Tom Boonen hoogst oneerbare voorstellen gedaan. Hij vroeg hen om Boonen toch te selecteren voor de olympische wegrit en als tegenprestatie zou hij ervoor zorgen dat Boonen niet zou worden gecontroleerd. "Dan kunt ge doen wat ge wilt", was het doorslaggevend argument. Eén van die begeleiders zei daarop: "Ik heb dat niet gehoord, dokter." Boonen is niet gegaan.

Voor het geval Roelandt steller dezes een proces wil aandoen - de twee zijn gisteren gebeld en ze willen gerust bevestigen dat het gesprek heeft plaatsgevonden. Er zijn geen bandjes. Overigens is er geen mens die gelooft dat Roelandt ook daadwerkelijk doping zou verdedigen. In zijn onmetelijke drang mee te tellen, gleed hij steeds verder af en verkocht hij al maar meer onzin, meestal onder invloed.

Hans Vandeweghe
Chef sport