Het spijt mij ten zeerste, maar het lukt me niet meer om nog met een begin van sérieux naar de ontwikkelingen in de Wetstraat te kijken.
Een hele zomervakante lang hebben drie bemiddelaars aan één velletje papier gewerkt, met daarin onder meer deze historische zinsneden: "Overigens menen wij dat het welslagen van de dialoog van eenieder inspanningen vergt die bijdragen tot een klimaat van vertrouwen." Echt waar? Dat niemand eerder op dat idee gekomen is.

Of wat dacht u van deze: "De dialoogstructuur zal haar werkzaamheden aanvatten met een 'wit blad', zonder taboes of voorwaarden en zal zelf haar werkmethode, haar agenda, de thema's die ze aansnijdt en het tempo van haar werkzaamheden bepalen." Hetzelfde in andere bewoordingen: na vijftien maanden staan we nergens en zie zelf maar hoe je er verder uit geraakt.

Het eindverslag is van een ondraaglijke lichtheid, een absolute non-paper, een vaststelling van het complete schaakmat dat onze instellingen verlamt, wat niet wegneemt dat de drie bemiddelaars zichzelf een forse pluim toekenden omdat ze de "punten, de komma's en de semantiek" tot nieuwe hoogten bestudeerd zouden hebben. Het is de schaamte ver voorbij.

Nog komischer is het dat die absolute nietszeggendheid onderwerp van politiek debat is in de Vlaamse regering, en dit weekend zal bepalen of N-VA verder meestapt in het verhaal en het kartel.

Het zou de betere Belgenmop zijn, ware het niet dat de afgelopen dagen bij UCO en Beaulieu achthonderd banen verdwenen, onze inflatie ver boven die van de buurlanden uitsteekt, onze energieprijzen de snelst stijgende van Europa zijn, de regering nog geen flauw idee heeft waar ze 5 miljard moet halen om haar begroting sluitend te maken, de vakbonden en werkgevers lijnrecht tegenover elkaar staan in de aanloop naar het interprofessionele akkoord, de man van een vicepremier de advocaat is van de politiecommissaris die niet langer het vertrouwen geniet van de wel bevoegde vicepremier, en zo kunnen we nog een tijdje doorgaan.

Op het gevaar af als een oude zeur te klinken, maar toch: ik heb in mijn loopbaan als politieke journalist de regeringen van Tindemans, Martens, Dehaene en Verhofstadt van minuut tot minuut gevolgd, maar nooit eerder heb ik zo'n bende onverantwoordelijken bezig gezien als nu onder Leterme I. En eigenlijk is dat niet grappig meer.

Yves Desmet
politiek commentator