^{Professor Bart Kerremans (K.U.Leuven) geeft zijn analyse over de Acceptance Speech van John Mccain.}

Een acceptance speech van een presidentskandidaat wordt verondersteld de climax van een nationale partijconventie te zijn. Zo een conventie hoort immers een soort kroningsfeest te zijn waar gedurende een hele week de aanwezigen worden opgepept ten gunste van de presidentskandidaat en waarbij de acceptance speech de kroon op het werk (en op de kandidaat zelf) moet vormen. Daar was deze nacht weinig van te merken.

Het contrast met de acceptance speech van George W. Bush vier jaar geleden kon amper groter. En ook met deze van Obama vorige week, of met deze van Sarah Palin gisterennacht. Bush, Obama en Palin waren als vissen in vers water. Bij McCain was het alsof het om een vis ging die uit het water was genomen en dat al een tijdje.
Inhoudelijk had McCain's acceptance speech alles wat ze moest hebben: een kort (bijna obligaat) tribuut aan de huidige Bush-president, en aan de vorige. Een gebaar van respect ook ten aanzien van Obama, maar tegelijkertijd ook de contrasten met hem, in termen van inhoud en in termen van ervaring. Een verwijzing naar McCain's eigen verleden, in Vietnam en als politicus die regelmatig met zijn eigen partij had gebotst. De klemtoon dus op McCain als onafhankelijke denker en doener, als "maverick" die niet alleen de wijze van werken in Washington wil veranderen maar ook van zijn eigen partij zelf. Het zijn woorden die een massa in beweging kunnen zetten, die een aanhang enthousiast kunnen maken.

Maar dat deden ze deze nacht amper of niet. Want daarvoor is energie nodig. Daarvoor moet de kandidaat een vonk doen overslaan die op zijn minst de zaal in vuur en vlam zet. Die vonk was er niet. Oh ja, er werd wel gejuicht en geapplaudisseerd. En af en toe veerden de zittenden zelfs recht. Maar op geen enkel moment was er die geestdrift die blijft nazinderen en die mensen in beweging zet. En dat laatste is nu net zo belangrijk bij een acceptance speech.

Een dergelijke speech moet in eerste instantie de deelnemers aan de conventie - de afgevaardigden - in vuur en vlam zetten. Het is immers de bedoeling dat deze afgevaardigden in geestdrift naar huis zullen keren om er de volgende acht weken in volle overtuiging voor hun kandidaat campagne te gaan voeren. De acceptance speech moet tegelijkertijd de mensen buiten de conventiezaal - televisiekijkend Amerika - voldoende warm en dus ontvankelijk maken voor de kandidaat. En de combinatie van beide - de enthousiaste afgevaardigde en de warm gemaakte kijker - moet ervoor zorgen dat er voldoende kiezers zijn die niet alleen voor de kandidaat willen stemmen maar dat ook daadwerkelijk zullen doen op de dinsdag - een werkdag dus - waarop de verkiezingen worden georganiseerd (dit jaar 4 november).

Het valt echter te betwijfelen of McCain deze nacht voor die combinatie heeft kunnen zorgen en in de televisiebeelden van zijn speech was dit te zien. Op verschillende momenten waarop de zaal tot applaus overging was te merken hoe verschillende aanwezigen niet uit de bol gingen maar gewoon bleven kijken. Er was geen vonk die oversprong, geen energie die aangaf dat de man die verandering belooft daar ook de nodige kracht voor zal of kan aanwenden. En nu net bij de kandidatuur van McCain is dat belangrijk, dit gezien zijn leeftijd en het contrast met die van Obama. Net ook bij de boodschap van McCain gezien hij de idee van verandering naar voor tracht te schuiven na een periode van acht jaar waarin een partijgenoot president was.

Vanuit die context was de verwijzing naar zijn Vietnamverleden redelijk ongelukkig. Op zich is het een beklijvend verhaal en McCain ging nog nooit in het openbaar zo in detail over zijn gevangenschap en de mishandelingen die hij er onderging. Maar de timing was verkeerd. Het versterkte immers de indruk dat deze man in een andere tijd leeft, met de blik gericht op het verleden. De paradox is dan ook dat de speech van Sarah Palin de dag daarvoor, dit alles nog eens extra in de verf zet. Palin leverde zonder meer de beste speech van heel deze conventie af. Maar ze is kandidaat voor het vice-presidentschap, niet kandidaat voor het Oval Office zelf.

Voor McCain zelf kan de conclusie niet anders zijn dan dat het om een kandidaat gaat die zijn beste tijd heeft gehad. Degene die hem reeds lange tijd in zijn politieke werk volgen - niet alleen omwille van zijn knappe campagne bij de Republikeinse voorverkiezingen van 2000 maar ook omwille van zijn rol in de hervorming van de Amerikaanse campagnefinancieringswetgeving - zullen zich wellicht kunnen vinden in de stelling dat John McCain vannacht niet zijn sterkste politieke moment had. En dat terwijl zo'n acceptance speech dat nu juist wel had moeten zijn.