Met veel plezier slikken wij de oproep weer in om te proberen dit jaar dan maar geen enkele medaille te halen op de Olympische Spelen. Het goud van Tia Hellebaut is een absolute topprestatie waarbij enkel onverdeelde lof op zijn plaats is. De gouden medaille is het resultaat van de combinatie van toptalent met een indrukwekkende mentale veerkracht en een verstandige wetenschappelijke begeleiding.

Toch mag deze knalprestatie niet doen vergeten hoe verdord de sportakker er bij ligt in dit land. Dat van onze medaillewinnaars eentje haar afscheid al heeft aangekondigd en de andere nu al voorspelt dat ze er over vier jaar niet meer bij zal zijn, moet reden tot ongerustheid zijn. Niet dat er geen talent is. In het atletiek, het zwemmen en ook wel in het judo en in het roeien is ook talent bevestigd of ontdekt.

Problematischer is dat dat talent bijna per ongeluk aan de oppervlakte lijkt te komen. Nog altijd blijft talentdetectie een ondergeschoven kind in het sportbeleid. Daarop mag ook het onderwijs nog wel eens aangesproken worden, want talent ontdek je op school. Dan moet er wel aandacht zijn voor lichamelijke opvoeding natuurlijk. In Vlaanderen zou de kleine Michael Phelps wel kosteloos naar de lagere school gekund hebben, maar hij had misschien nooit de binnenkant van een zwembad gezien.

Met de ontwikkeling van het voorhanden zijnde talent is het nog erger gesteld. We hebben een beloftevolle generatie voetballers klaar staan maar we beseffen het amper, want de kern van de ploeg is in Nederland opgeleid, waar ook zeilster Evi Van Acker naartoe trok, terwijl de loopwonderen Borlée ermee dreigen naar de VS uit te wijken. Onze toproeier moet op tv solliciteren naar een sponsor en in de judofederatie wordt harder geknokt dan op de tatami.

In plaats van een potje te ruziën over de gênant futiele kwestie of de medaille van Tia nu Belgisch of Vlaams is, zouden de betrokken ministers er dan ook beter het zwijgen toe doen. Belgiës enige gouden medaille is allerminst een illustratie van goed sportbestuur, ze is de uitzondering die de regel van structurele malaise bevestigt. Meer nog, de gouden raad van Tia Hellebaut is dat ook voor onze sporters de absolute top haalbaar kan zijn. Tenminste, als hun talent maar gekoesterd en vakkundig begeleid zou worden.

Bart Eeckhout
redacteur