BRIEF VAN DE DAG

Wat een onwetendheid lazen wij in het opiniestuk van Bart Eeckhout over de kunst van het verliezen. Zijn tenenkrullende analyse behoeft hier toch enige nuance.

Eeckhout had het in zijn stuk over Belgische losers op de Olympische Spelen en verwees daarbij naar roeier Tim Maeyens en het pisteduo Keisse-De Ketele. Behaalden die niet allebei een vierde plaats? Sinds wanneer is de vierde plaats op wereldniveau halen verliezen? Weinig mensen kunnen zelfs maar zeggen dat ze ooit de vierde van de klas waren. Als je op een zucht van het eremetaal verwijderd bent, kun je het woord 'verliezen' zelfs niet in de mond nemen.

Bart Eeckhout schreef als volgt verder: "Die eerste plaats net naast het podium schreeuwt om tranen, maar het was enkel zweet dat de wangen bevochtigde van de sporters of die van hun moeders en verzorgers." Wat voor een moeder ben je, als je huilt van ontgoocheling wanneer je kind zich het nummer vier van de wereld mag noemen? Trouwens, wanneer heeft Eeckhout de moeder van Tim Maeyens gezien? Of tijd doorgebracht met de entourage van de sporter, zodat hij zijn analyse zou kunnen staven. Als Bart Eeckhout naar de televisie had gekeken, had hij een krop in de keel gehad bij het zien van een grootvader in tranen. Want tranen zijn er rijkelijk gevloeid, geloof ons. Tranen van geluk, dat wel.

Maar wat ons nog het meest tegen de borst stootte gisteren, was het volgende: "We hebben namelijk nooit geloofd dat Maeyens of de baanrenners een medaille zouden halen. Wij niet. Zij al evenmin. Dan huil je niet. Wat je nooit hartstochtelijk verlangd hebt, kun je niet missen." Er is geen enkele olympische sporter die niet hartstochtelijk naar een medaille verlangt. Die, en enkel die droom, houdt hen vier jaar lang op de been en brengt hen ertoe zich drie keer per dag af te beulen.

Winnen is de motivatie van elke atleet. Dat een sporter zijn ambities voor de camera wat tempert om de druk af te houden, neemt niet weg dat hij in het diepst van zijn gedachten van het allerhoogste droomt. Een Belgische sporter is daarin niet anders dan welke andere sporter ook. Ten slotte geloven wij wel degelijk in de kansen van onze atleet, want geloven is de laatste stap naar de overwinning. En dat Bart Eeckhout niet langer in de Belgische ploeg gelooft en oppert dat we dan maar beter geen medailles meer halen op deze Spelen, is heel spijtig en ronduit moordend voor het moreel van de Belgische topsport.

Familie Maeyens,
Varsenare