Eremetaal. Het woord was altijd al belachelijk, maar nu onze delegatie in Peking wel bijzonder weinig medailles lijkt binnen te halen, kunnen we het beter gewoon schrappen. Wat rest, is verlies: Bart Eeckhout en Luckas Vander Taelen leggen uit hoe Belgen omgaan met olympische nederlagen.


Luckas Vander Taelen schrijft een brief aan Kim Gevaert

_{Luckas Vander Taelen is freelanceregisseur. Om de twee weken schrijft hij een bijdrage voor De Gedachte}


Ik ben sinds jaar en dag een stille aanbidder van jou. Mocht ik nog niet getrouwd zijn en jij niet verloofd, dan zou ik nu uit mijn amoureuze mutisme treden en je officieel ten huwelijk vragen.

Je haalde de finale van de 100 meter niet. En dat vind ik eigenlijk maar goed ook. Niet dat ik het je niet gun, begrijp me vooral niet verkeerd. Wel integendeel, want ik kan me voorstellen dat het voor jou verschrikkelijk moet zijn om die jarenlange ambitie door een kleine fout de vernieling in te spurten. Maar net door dat moment van menselijk falen ben jij nu toegetreden tot het bijzonder exclusieve walhalla van mijn sporthelden die de ultieme consecratie misten door een al te menselijke fout.

Ik verklaar me nader, Kim. Zo'n zwemmachine als Michael Phelps, die zegt dat hij acht medailles gaat halen en dat dan ook doet: bestaat er iets saaiers? Of de voorspelbaarheid van de zege van Usain Bolt op de 100 meter: ik heb er zelfs niet naar gekeken, ik ben zelf gaan lopen. Weliswaar minder vlug dan Bolt, maar het is de intentie die telt.

Stel je even voor hoe het had kunnen zijn: je gaat naar de finale van de 100 meter. Je weet zo: daar haal je gegarandeerd geen medaille. Je wordt laatste of voorlaatste. Fantastisch of verdienstelijk, het is maar hoe je het bekijkt. Want het mag dan wel een olympische finale zijn, zo'n laatste plaats doet een mens toch altijd een beetje denken aan andere toernooien waar wij Belgen niet excelleren, zoals het Eurovisiesongfestival of de Champions League. Belgium zero points. Neen, dan liever de dramatiek van je mislukking, van de niet te voorziene fout.

De afschuwelijke schoonheid van het menselijke falen. Je was onzeker, zenuwachtig, je zou voor minder. En dan doe je wat je weet dat je nooit mag doen: net op het ultieme moment gaan schuiven met dat voetje. Een fout, een kadet of scholier waardig! En dan niet alert genoeg reageren en handje opsteken. Of een valse start provoceren. Ah, Kim toch!

Ik moet toegeven dat ik geweend heb, Kim. Eerst pure revolte over zoveel onrechtvaardigheid, dan van ontgoocheling, maar ten slotte viel ik ten prooi aan authentieke ontroering. Want dankzij dat vreselijke moment zag ik je zoals ik haast vergeten was dat je echt bent: een vrouw en geen machine. En je hebt mij en vele anderen een warm gevoel van herkenbaarheid gegeven. Dat iemand die zo lang een doorgedreven training volgt en de ultieme perfectie nastreeft toch nog een beginnersfout kan maken. De bevestiging van de lijfspreuk die eigen is alle losers: la perfection n'est pas de ce monde. Mijn bewondering voor jou werd er alleen maar groter door.

Kim, ik weet dat je nu moeilijke momenten doormaakt in het verre Peking. En dat je jezelf al een keer of duizend vervloekt hebt. Maar dat gaat wel over, want topsport is meer dan finales halen. Denk aan die andere held van mij, Roger Moens. Met hem heb ik nooit willen trouwen - mannen mochten dat toen nog niet - maar het beeld van zijn olympische moment van menselijk falen maakte Roger Moens voor mij tot een glorieus atletiekmonument. Rome, 1960. Finale 800 meter, laatste rechte lijn. Moens kan niet verliezen. Maar ook hier: de onzekerheid, de ontroerende, menselijke fout.

Moens draait het hoofd, wordt aan de andere kant voorbijgerend door een Nieuw-Zeelander die zijn naam niet gestolen had: Peter Snell, als een duivel helemaal in het zwart. Op de meet geklopt! Weg gouden medaille! Maar Roger Moens is voor altijd de onbetwiste nummer één gebleven in mijn persoonlijke tien om te zien van de meest dramatische atletiekmomenten.

Dat was dus tot vorige zaterdag, Kim. Want nu krijg jij die eer, voor die ene seconde dat je net iets te veel mens en te weinig machine was.

Hartelijke groeten,
Luckas

PS: Hou die estafettestok toch maar goed vast, vandaag.