Geert Wilders en Martin Bosma vinden dat Nederland de Vlaamse Leeuw aan de borst moet drukken

^{Geert Wilders en Martin Bosma zijn voorzitter en secretaris van de Tweede Kamerfractie van de Partij voor de Vrijheid.}

Met de dag lopen de spanningen in België op. De politieke crisis zal zich deze zomer naar een hoogtepunt bewegen. Premier Leterme kan geen oplossing vinden voor de hete hangijzers die zijn positie onmogelijk maken. Nederland moet nu goed opletten, want met de kunstmatige staat aan onze zuidgrens is het snel gedaan. Het kan lang duren of kort, maar de staat België loopt op zijn laatste benen. Dat betekent een enorme kans om tot de unie van het onafhankelijke Vlaanderen met Nederland te komen.

Vlaanderen en Nederland hebben een gezamenlijke geschiedenis. Slechts zelden was er sprake van een staatkundige eenheid, maar in de loop der eeuwen is er altijd een sterke lotsverbondenheid geweest. De opstand tegen de Spanjaarden speelde zich voor een belangrijk deel af in de Zuidelijke Nederlanden. De Beeldenstorm begon in Vlaanderen, in 1566. Willem de Zwijger was burggraaf van Antwerpen. Sommige historici zien de slag die de geuzen bij Oosterweel in Vlaanderen leverden (1567) als de start van de Tachtigjarige Oorlog.

In Brussel werden de graven van Egmont en Hoorne onthoofd (1568). Bij de Pacificatie van Gent (1576) werden de afspraken gemaakt om samen te werken tegen de Spanjaarden. In Brussel werd Willem de Zwijger ingehaald als een held (1577).

Hij weigerde eerst de Unie van Utrecht te tekenen omdat daarmee de Zuidelijke Nederlanden werden opgegeven (1579). In die amputatie had hij geen zin. Het graafschap Vlaanderen tekende mee de Acte van Verlating (1581), in zekere zin onze onafhankelijkheidsverklaring.
De geuzenvlag ('oranje-blanje-bleu') stond voor de vrijheid en de eenheid van de Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden. Maar het werd uiteindelijk de vlag van de republiek, die alleen het noorden besloeg.

Toen het zuiden in Spaanse handen bleef, werden Gent en Brugge spooksteden. Antwerpen stortte in elkaar. Vele honderdduizenden vluchtten naar de Noordelijke Nederlanden. Daar vonden ze wel de vrijheid die er in het bezette Vlaanderen niet meer was. De Noordelijke Nederlanden profiteerden van deze enorme braindrain en begonnen aan hun Gouden Eeuw.

De Vlaamse Leeuw brult sindsdien in eenzaamheid. Van 1815 tot 1830 was er een korte hereniging. De afscheiding van het gedrocht België was een historische blunder, verzonnen door buitenlandse diplomaten. België bestaat alleen als product van de elite. De Waalse politicus Jules Destrée zei in 1912 aan de koning: "Sire, il n'y a pas de Belges." (Uiteraard waren deze woorden in het Frans, het koningshuis is Franstalig.) Toen Yves Leterme vorig jaar gevraagd werd het Belgische volkslied te zingen, zette hij de Marseillaise in. Zelfs de premier deelt niet in de symbolen van België.

De Belgische staat voerde vanaf zijn oprichting zware aanvallen uit op het Nederlandstalige karakter van Vlaanderen. Brussel, de historische hoofdstad van de Nederlanden, werd verfranst. De Vlaamse soldaten in de Eerste Wereldoorlog kregen hun bevelen in het Frans en stierven een zinloze dood. Onderwijs in het Nederlands was verboden. In ziekenhuizen wilden de Franstalige dokters niet luisteren naar klachten die uitgesproken werden in wat zij zagen als een minderwaardige boerentaal. Allemaal tevergeefs, zo blijkt nu.

Vlaanderen werd niet alleen een van de rijkste regio's van Europa, maar bleef ook trouw aan zijn eigen taal. Alleen al om die reden verdient Vlaanderen de achting van elke Nederlander.

De grens tussen Nederland en België is een kunstmatige grens. De verschillen tussen een Duitser uit Hamburg en een Duitser uit München zijn een stuk groter dan de verschillen tussen iemand uit Gent en iemand uit Groningen. De komende hereniging heeft tal van voordelen. Het samenkomen leidt tot een gezamenlijk bnp dat groter is dan dat van India of Rusland. De unie wordt in een klap een economische en politieke grootmacht. De herenigde zeventien provinciën (23 miljoen inwoners) vormen meteen een serieuze speler op het wereldtoneel.

Geen wonder dat twee op de drie Nederlanders zelfs een complete fusie willen tussen Vlaanderen en Nederland. In onze harten zijn we nooit gescheiden. We horen bij elkaar. De ministers-presidenten van Nederland en Vlaanderen moeten nu handelen. De Belgische staat ligt op sterven. Mooi. De EU wordt door de constante uitbreidingen en politieke crises steeds meer vleugellam. Nu wordt het tijd om daarop te anticiperen en te werken aan een heldere agenda voor de hereniging.

De komende ondergang van België biedt nieuwe mogelijkheden voor een oud ideaal. De zinloze verstrooiing kan beëindigd worden. Het wordt tijd leiderschap te tonen om de historische fouten alsnog recht te zetten. Nu is het moment aangebroken. Een aantal referenda moet uitkomst bieden over hoever we die unie willen laten gaan. Een voorzichtige latrelatie of een huwelijk met gemeenschap van goederen? Eén staatshoofd? Dezelfde wetten? Of een losse confederatie? Het antwoord moet komen van ons volk, aan beide zijden van de grens. De hereniging moet worden gedragen door de bevolking en daarom zijn volksraadplegingen cruciaal. De hereniging mag niet, zoals België, een eliteproject zijn. Noch mag het zo zijn dat Nederland Vlaanderen inlijft.

De Noordelijke en de Zuidelijke Nederlanden hebben een gezamenlijke geschiedenis. Binnenkort zal blijken dat we ook een gezamenlijke toekomst hebben. Nederland moet de Vlaamse Leeuw aan de borst drukken, en zeggen: 'Welkom thuis, we zijn je nooit vergeten.'