In deze schreiende dagen hebben we een overheid gezien met een menselijk gelaat. Het zal de pijn van de naasten van de slachtoffers niet blussen, maar oprecht medeleven 'van hogerhand' laat toch iets van balsem na. Premier Elio Di Rupo stond geroerd en waardig in het verdriet. Het waren ook zijn kinderen die het leven hadden gelaten.

Woorden en gebaren: ingetogen van deemoed. In het gezicht een inherente kou. Ik was trots op mijn premier. Hij voelde zich helaas verplicht ook in het Nederlands te spreken, en dat had hij niet moeten doen. Verdriet is eentalig, meneer Di Rupo. Dat is het voor iedereen.

Even hoogstaand ontredderd was de burgemeester van Lommel, Peter Vanvelthoven. Gevuld met dood stond hij zijn getroffen dorpsgenoten bij. In het wachten, in het versterven. Als een ware burgervader: nederig en grauw van uitputting. Burgemeesters doen ertoe bij noodlot.

Ergens verbinden zij het gebrokene.

Er was sprake van gepaste sereniteit bij de meeste tv-zenders. Het nieuws van vtm scoorde hoog in informatie en beleving. Het werd een gedempte tv-avond zonder gortige lachsalvo's.

Een dag van nationale rouw is wel het minste. Laat het vandaag die ene volle minuut echt stil worden.

Graag ook op de snelweg.

Hugo Camps