Elke week brieft deze kleine maar noeste belegger ons over de ins en outs van het beursgebeuren. Tussen ongezouten commentaar op de beursactualiteit door maakt hij ons in alle confidentie deelgenoot van zijn persoonlijke portefeuille, zijn winst en zijn verlies, zijn bibbermomenten en zijn geëxalteerde vreugdekreten.

Wat blijven beleggers toch onvoorspelbare wezens. Enkele maanden geleden nog gedemoraliseerde doemdenkers die, ten prooi aan blinde paniek, halsoverkop overboord sprongen van een kapseizend schip. Elk streepje slecht nieuws zorgde voor een nieuwe schokgolf binnen de kudde. Aandelen leken wel vergif. Ze werden massaal gedumpt, vaak met aanzienlijk verlies aan de markt teruggegeven en ingeruild voor 'zekere' staatsbons of spaarboekjes. Nu zijn de angsthazen van toen weer volbloed optimisten geworden die volop inzetten op wereldwijd economisch herstel.

Sinds het dieptepunt van november klom de Bel-20 ruim 15 procent. De beste start sinds vele jaren. Wie toen verkocht voelt zich de pineut en wil zo snel mogelijk de geleden schade herstellen door een graantje van de beurshausse mee te pikken. Maar is dat wel zo verstandig? Zijn er voldoende redenen om te geloven dat deze spectaculaire remonte een lang leven beschoren is? Ook wij voelen het steeds meer kriebelen en hebben steeds meer moeite om niet weer volop in de dans te springen. De nieuwe aanwinsten doen het prima en profiteren mee van het herwonnen maar broze vertrouwen.

Met genoegen vernamen we dat de arbeidsmarkt in de Verenigde Staten blijft aantrekken en dat in Duitsland en China de industrie stilaan weer op volle toeren draait. Toch blijft de twijfel. De Europese schuldencrisis mag dan even uit het brandpunt van de belangstelling verdwenen zijn, ze sluimert nog steeds en kan elk moment weer gevaarlijk oplaaien. Bovendien begrijpen we niet goed hoe al die hoeraberichten te rijmen vallen met de zwakke bedrijfsresultaten van grootheden als onder meer Deutsche Bank, Shell, Unilever en Sony. Het blijft maar besparingen en herstructureringen regenen. Merkwaardig genoeg negeerden de markten - Sony klom na desastreuze cijfers zelfs 10 procent - die ondermaatse rapporten.

Maar onze onrust heeft toch vooral met Bekaert te maken. Sinds we besloten om, voorzichtig, weer in te stappen prijkte de West-Vlaamse beursgigant prominent op elke 'shortlist'. Dat we uiteindelijk voor Nyrstar en Barco hebben gekozen had dan ook veel meer met geluk dan wijsheid te maken. Het stond wel in de sterren geschreven dat de staaldraadfabrikant dra weer liefdevol in onze portefeuille zou worden opgenomen. Met lede ogen hadden we de opmars van het aandeel gevolgd. Tien euro erbij in amper een maand. Tel uit je winst. De analisten zongen in koor dat het dieptepunt nu wel bereikt was. "Een gezond en goed geleid bedrijf dat in staat moet zijn moeiteloos het hoofd te bieden aan Chinezen en andere concurrentie." Op de koop toe was Bekaert een betrouwbare leverancier van een interessant dividend. Alle ballen prijs dus. Deze boom zou snel weer tot aan de hemel groeien. Er werd massaal gekocht. Alles ging om ter best in de beste der werelden.

De dag voor CEO Bert De Graeve meldde dat dit allerminst het geval was en hij met spijt in het hart 1.250 werknemers op straat moest zetten steeg het aandeel nog met 7 procent. Het kan verkeren. Wie toen kocht mag al meteen 6 euro per aandeel inleveren en het is nog maar zeer de vraag of er dit jaar nog wel een dividendje af kan. De conclusie is dat de beursvloer glibberiger is dan ooit tevoren. Er bestaan immers geen zekerheden meer nu blijkt dat zelfs die onaantastbaar gewaande Vlaamse industrietrots een reus op lemen voeten is. Langzaam maar zeker gewurgd door zaagdraad. De kip met de gouden eieren legt niet meer. De Chinezen deden de winstmachine stokken door de markt massaal en veel goedkoper te overspoelen. Tot overmaat van ramp werden in het besparende Europa overal de overheidssubsidies voor zonnepanelen teruggeschroefd. Blijkbaar zag niemand binnen het management de bui hangen en nu raakt Bekaert zijn zaagdraad aan de straatstenen niet meer kwijt. Kan gebeuren, maar verontrustender is dat er, ondanks alle subsidies en belastingvoordelen, niet onmiddellijk alternatieven voorhanden zijn die bedrijf weer op het pad der winstgevendheid kunnen leiden. Dat maakt van, het zo vaak om zijn drang naar innovatie geprezen, Bekaert ineens aangeschoten wild. Een kwakkelende beurskneus waar niemand nog trek in heeft.