dm column Een vriend belde hoe het zat met het ijs op de Damse vaart. Hij had zin in een ritje Damme-Sluis-Damme. Zijn piekfijn geslepen Vikings waren er helemaal klaar voor, zei hij. Schaatskoorts.

Belgen lijden er ook aan. Niet hysterisch, niet dromend van een barre Elfstedentocht. Maar sierlijk glijden over bevroren meren en mistige plassen heeft de sensatie van een zondagsgevoel verworven. De Damse vaart bij vrieskou is Blankenberge in de zomer. En ze lijken allemaal op elkaar, de ingeduffelde schaatsgekken.

Menigte in één lichaam zou Hobbes zeggen.

Opvallend: zelden zie je een hoofddoekje op ijzers. Ook winterpret segregeert en splijt dit gekleurde land. Schaatsen is voor witte mensen. Sommigen zeggen: voor burgertrutten (M/V). De arbeidersklasse heeft geen Vikings.

IJspret is ten onzent nog niet uitgegroeid tot een orgasme van bruto nationaal geluk. Al zie je wel alleen maar blije mensen voorbij zoeven op sloten en plassen. Stoeigeluk.

Somberheid gaat niet op ijzers.

Zelf heb ik ooit even op het ijs gestaan. Al was het eerder klunen dan schaatsen. Eigenlijk stond ik vooral puberaal te stoethaspelen om het gevallen mooiste meisje van het dorp omslachtig overeind te mogen helpen. De vreugde van een hand.

Ontelbaar zijn ze, romances op ijzers.

Hugo Camps