Door deze staking te organiseren spelen de vakbonden met vuur. Overleggen en verantwoordelijkheid opnemen loont meer. Pieter Timmermans, directeur- generaal bij het VBO, het verbond van Belgische ondernemingen.

Beste stakers,

Eind vorig jaar steigerden de vakbonden wegens het gebrek aan sociaal overleg. Tijdens het overleg van de Groep van 10 - de leiders van vakbonden en werkgevers - met de federale regering op 21 december werd dit aangeklaagd. Premier Di Rupo, gesteund door de volledige regering, bood onmiddellijk overleg aan en vroeg zelfs aan de sociale partners waarover en via welke methode zij met de regering wensten te onderhandelen. Begin januari hebben de sociale partners aan de regering een werkschema overgemaakt. Werkgroepen gingen aan de slag. De knelpunten werden opgelijst. Tot plots, op 17 januari, de vakbonden aankondigden dat zij op 30 januari het land plat zouden leggen. Dergelijke werkwijze, die jullie steunen, roept vele vragen op.

Vooreerst de werkmethode. Onderhandelingen vragen en krijgen, en vervolgens in volle onderhandelingsproces een nationale staking uitroepen, is wel heel onbegrijpelijk. Wie neemt er hier een loopje met het sociaal overleg? Een dergelijke manier van werken is onbehoorlijk, zeker wanneer men steevast een pleidooi voor overleg houdt. Bovendien voert men actie tegen een maatschappelijk probleem door de motor van de creatie van welvaart - met name ondernemingen - te viseren. Begrijpe wie kan. Door jullie vorm van actie voeren is het BBP nog nooit toegenomen, integendeel. De economie plat leggen lost in de huidige barre tijden niets op. De kost van de staking (geld, omzet, verkoop, imago, ...) is vele malen hoger dan de verhoopte verbeteringen. Jullie zitten blijkbaar gevangen in jullie eigen logica, als een leeuw in een kooi als het ware.

Regering-Tindemans
Mag ik even teruggaan in de tijd? De stakingsgolf in 1974 heeft de toenmalige regering-Tindemans doen vallen, maar was een katalysator voor de economische achteruitgang die begin de jaren tachtig tot de devaluatie van de Belgische Frank met 8,5 procent leidde. Een devaluatie is niets anders dan een brutale, lineaire verarming van de gans de bevolking. De stakingen tegen de volmachtwetten van de jaren tachtig hebben niet kunnen verhinderen dat er drie (!) index-sprongen hebben plaatsgevonden. De massale afzetting van industriezones in 1993 heeft de invoering van de gezondheidsindex en de loonnorm alleen maar bespoedigd. En meer recent, de uitholling van het Generatiepact (2005 en verder) heeft er alleen maar toe geleid dat vandaag de ingrepen in het pensioen- en eindeloopbaanstelsel omvangrijker en minder geleidelijk moeten doorgevoerd worden. Kortom, staken levert minder op dan praten.

Nochtans zouden we als sociale partners een grote dienst aan het land, zijn economie en zijn burgers kunnen bewijzen. De grootste schande van vandaag is de mismatch tussen vraag en aanbod op de arbeidsmarkt. Werklozen zoeken een job en vinden er geen. Werkgevers hebben duizenden openstaande vacatures maar vinden niet de geschikte werkzoekenden. Beide groepen - werknemers en werkzoekenden enerzijds en werkgevers anderzijds - vragen naar een toekomstperspectief. Beide groepen willen dat er iets aan gedaan wordt. We hebben dit thema op de agenda van de Groep van 10 geplaatst. Door de staking worden deze belangrijke gesprekken opgeschort en staan eens te meer de mensen en de ondernemingen in de kou.

Met deze staking spelen jullie met vuur. Zegt het gezond verstand niet dat in de huidige omstandigheden waar Europa, de financiële markten, de investeerders, ... ons land in het oog houden, overleggen en verantwoordelijkheid opnemen meer loont dan staken? Hopelijk keert na 30 januari het gezond verstand snel terug.