De vakbonden gaan er een Grieks dagje van maken: het hele land plat. Er zal geen trein rijden, geen vrachtschip gelost worden, geen strategisch knooppunt bereikbaar zijn. Uurtje gym in de school kan ook niet. Op de radio: behangmuziek.

Nationale stakingsdag.

Vakbondsleiders zeggen dat het een signaal is. Bruno Tobback heeft het over een atoombom. Studenten schrijven boze open brieven en twitteren het onbegrip van zich af.

Helpt niet.

Maandag branden aan de fabriekspoorten weer houtvuren en schiet de syndicale soepbedeling in actie. Feeërieke taferelen op een winterdag, misschien, maar het stakingsleed zal groot zijn.

Is het land platleggen nog een signaal? Of kon het iets minder? Iets gemoedelijker? Iets socialer? Als alle arbeiders, bedienden en ambtenaren, klokslag 12, even de straat op gaan en een vuurpijl afschieten, heb je ook een signaal. Daar zou langer over worden nagepraat dan over de treurigheid van stilstaande treinen.

Het ontbreekt vakbonden aan poëzie.

Ik herinner mij de staking van Zwartberg, tegen de mijnsluiting. Iedere dag verscheen Julien Schoenaerts aan de stakerspost. Hij nam zijn fluit en speelde. In het tedere geluid verstierf de grimmigheid bij rijkswachters en kompels.

Aan grauwe gezichten ontsprongen de eerste zilverdraden van hoop: laat het ophouden.

Hugo Camps