South Carolina maakt een extreme keuze, maar is Gingrich' agressieve aanpak echt wat Republikeinen te lande willen van hun genomineerde, vraagt The New York Times zich af.

Sinds South Carolina 32 jaar geleden voor het eerst een Republikeinse voorverkiezing organiseerde, was het telkens de meest geschikte kandidaat die won, namelijk de kandidaat die de steun had van het Republikeinse establishment en ook altijd de nominatie in de wacht sleepte. Zaterdag maakte de staat een extreme keuze. Het resultaat is niet echt flatterend voor een partij die zich laat manipuleren tot de laagste vorm van campagnevoeren.

Newt Gingrich won de primary met een duidelijk verschil van 12,5 procent, en het is geen geheim hoe hij dat deed. Twee derde van de kiezers zei achteraf dat ze hun keuze gebaseerd hadden op de twee debatten in South Carolina, waarin Gingrich inspeelde op rassenhaat en haat tegenover de nieuwsmedia om aan te slaan bij boze kiezers.

Hij werd geholpen door de weifelende antwoorden van Mitt Romney over zijn belastingbijdragen en financiering, en door de lauwe campagne van Rick Santorum, die zichzelf vergeleek met warme havermoutpap. Maar Gingrich won vooral op eigen kracht. Hij voelde veel beter de rauwe, destructieve razernij aan die in de hoogst conservatieve en strijdlustige staat woedt ten aanzien van president Obama, en overal waar hij kwam speelde hij dat uit tegenover de kiezers.

Stugge kiezers
South Carolina is sterk opgeschoven naar rechts sinds Obama op het nationale toneel verscheen. In 2000 zei 24 procent van de kiezers dat ze 'heel conservatief' waren, maar in 2008 werden dat er plotseling 34 procent. Nu bedraagt het volgens exitpeilingen 37 procent. Twee derde van de kiezers van zaterdag zei dat ze de Tea Party steunen, wat strookt met de verkiezing in 2010 van vier nieuwe volksvertegenwoordigers uit South Carolina, die behoren tot de extreemste elementen in het Huis van Afgevaardigden.

Een van de opvallendste resultaten van de bevraging na de verkiezing was dat de meeste kiezers vinden dat besparingen op federaal niveau belangrijker zijn dan de creatie van banen. Op een moment dat 13 miljoen mensen werkloos zijn, willen die kiezers dat de overheid daar niets aan doet, misschien omdat dat de kansen van Obama op een herverkiezing doet stijgen.

De piepschuimen ideologie van Romney was niet berekend op zo'n stug electoraat. Santorums extreem sociaal conservatisme had wel kunnen aanslaan, ten dele omdat twee derde van de kiezers bij de primary evangelische christenen of christenen van de wedergeboorte waren, maar hij appelleerde alleen aan de Republikeinse hoofden en niet aan de Republikeinse harten.

Het was Gingrich die de goot opzocht, waar hij veel steun vond. Hij noemde Obama bij herhaling "de grootste voedselbonpresident uit de Amerikaanse geschiedenis", en spelde een zwarte vraagsteller maandag de les over de vele federale uitkeringen aan zwarten, suggererend dat hun arbeidsethos bedenkelijk is.

Donderdag zei hij op de minachtende toon van een presentator van een praatprogramma op de radio dat het kabinet van Obama lijkt op Mickey Mouse en Goofy. 's Avonds haalde hij in het debat uit naar de moderator, die hem een perfect redelijke vraag had gesteld over de beschuldiging van zijn ex-vrouw dat hij een open huwelijk wilde. Hij zei dat het typisch was voor de elitemedia, die de president in bescherming nemen door de Republikeinen aan te vallen.

Modderpaadje
Het was precies wat de kiezers in South Carolina willen horen, het signaal dat hij Obama niet alleen zal bekampen maar ook zal doen bloeden, zijn waardigheid zal vernietigen. Een kiezer zei tegen een reporter: "Ik denk dat we op een punt gekomen zijn dat we iemand nodig hebben die gemeen is."

Die kandidaat kregen ze zaterdag. Gingrich choqueerde Romney door een punt te maken van de banen die hij teloor liet gaan bij zijn financieringsfirma, en hij is duidelijk bereid de negatieve stemmingmakerij tegenover Obama naar een nieuw dieptepunt te brengen. In zijn overwinningsrede daalde hij zelfs af in Rick Perryterritorium door de 'elitemedia' te beschuldigen van antireligieuze gevoelens.

Is dat echt wat Republikeinen te lande willen van hun genomineerde, of stuurt South Carolina, met zijn verleden van scherpe raciale spanningen en tegendraadsheid, gewoon een unieke, extreme boodschap?

Je kunt je moeilijk voorstellen dat een verdeeldheid zaaiende kandidaat zoals Gingrich de nominatie in de wacht sleept, laat staan president wordt. Als hij dit modderpaadje blijft volgen, dan is er nog tijd voor Republikeinen in andere staten om hem onderuit te halen en te bewijzen dat South Carolina een aberratie is geworden, en niet langer het haantje- de-voorste is.