Rijzende radioster Gilles de Coster presenteert De ochtend op Radio 1. Zijn column verschijnt tweewekelijks op donderdag.

Bon. Genoeg over die Amerikaanse voorverkiezingen. Ja, Mitt Romney won New Hampshire en Ron Paul werd tweede, maar voor de rest is de weg nog lang, en is het meeste intussen wel gezegd. Over een tiental dagen gaan we naar South Carolina, eind januari volgt Florida en in maart is er dan Super Tuesday, met prompt een dozijn staten. De echt beslissende momenten laten nog even op zich wachten.

Overigens is de gemiddelde Amerikaan véél meer bezig met de kleine van Beyoncé en Jay-Z en de exploten van de nieuwe nationale football-held, de streng-christelijke Tim Tebow. Maar in de Amerikaanse en de wereldpers is het al primary's wat de klok slaat.

Behalve bij de Fransen. Die hebben over enkele maanden al, en dus veel sneller dan in de Verenigde Staten, hun presidentsverkiezing. En dus gaat het in de Franse pers vooral daarover, en volkomen terecht. Wie niet in Frankrijk woont weet hooguit dat Sarkozy niet goed staat in de peilingen, en dat François Hollande de socialistische tegenkandidaat wordt. Maar de aanloop naar deze verkiezingen is veel boeiender dan dat.

Wie schreeuwt dat wij hier in Vlaanderen te veel en te versnipperde partijen hebben, moet maar eens over de grens kijken. Niet minder dan veertien politici hebben zich tot nu toe kandidaat verklaard, namens evenveel verschillende partijen. Ruwweg gaat het om een vijftal linkse partijen, drie groene, één centrumformatie, drie rechtse en twee extreem rechtse partijen. En dan is de centrumrechtse UMP van president Sarkozy nog niet meegeteld. Zoek een en ander op, en maak kennis met partijen als Chasse, pêche, nature et traditions of Debout la République. Zeg nu zelf, een bont en kleurrijk gezelschap.

Officieel zijn die kandidaturen weliswaar nog niet, want daarvoor moet je 500 handtekeningen verzamelen bij verkozen politici, en de deadline is midden maart. Maar toch is de keuze voor de Franse burger altijd veel ruimer dan de drie of vier koplopers die het meestal onder elkaar uitmaken. Vijf jaar geleden bijvoorbeeld waren er twaalf officiële kandidaturen, vijf jaar daarvoor zelfs zestien.

Vermakelijk nieuws viel deze week te rapen toen Libération schreef dat ex-voetballer Eric Cantona zich mogelijk presidentskandidaat stelde. De naam zegt u niks? Dat is die ex-voetballer met een moeilijk karakter. Sterspeler van Manchester United in de jaren negentig. Nog altijd niet? Allez, van die karatetrap op een toeschouwer. Voilà, die.

Zijn mogelijke kandidatuur ging meteen rond als een vuurtje (nerds noemen dat een viral), maar werd even snel weer gerelativeerd. Cantona wilde alleen de daklozenproblematiek onder de aandacht brengen, die inderdaad enorm is in Frankrijk, en liet mysterieus weten "op zoek te gaan naar 500 handtekeningen". Dat was goed gezien van Eric, want ook in Frankrijk zijn mensen meer bezig met voetbal dan met politiek.

Franse commentatoren verwezen meteen naar de "kandidatuur" van de betreurde komiek Coluche, de vader van de razend populaire liefdadigheidsorganisatie Restos du Coeur. Coluche had in 1981 voor de grap gezegd dat hij presidentskandidaat wilde zijn. Zijn grap ging rond als een lopend vuurtje (nerds hadden toen nog geen computers) en werd al snel bittere ernst toen een peiling toonde dat maar liefst 15 procent van de Fransen voor hem wilden stemmen. Officieel is zijn kandidatuur nooit geworden, legendarisch is ze wel.

Er valt dus best wat te beleven in Franse verkiezingscampagnes. En dan zijn er uiteraard nog de echte kanshebbers, de tenoren tussen wie het wellicht zal gaan. François Hollande natuurlijk, de PS-kandidaat die het nog altijd beter doet in de peilingen dan Nicolas Sarkozy. Wie ook zeker een rol van betekenis zal spelen is Marine Le Pen, van het extreem rechtse Front National. Haar vader Jean-Marie schopte het tien jaar geleden tot in de tweede ronde tegen Jacques Chirac, iets waar Frankrijk nog altijd niet over is uitgepraat. En verder is het afwachten hoe centrumkandidaat François Bayrou het doet, en of ex-premier Dominique de Villepin, die de UMP verliet en Sarkozy's bloed drinkt bij het ontbijt, iets kan betekenen.

En de president zelf? Die heeft het moeilijk. Zijn populariteit is volgens een peiling van Le Nouvel Observateur deze week gezakt tot het laagste peil sinds zijn aantreden als president. Het imago van superpresident, toen hij kort na zijn aantreden meteen Ingrid Betancourt vrij kreeg, is ver weg. En dus is Nicolas Sarkozy op zoek naar een trofee, iets wat deze week nog duidelijk werd in de discussie rond een eventuele Europese financiële transactietaks. In een presidentiële campagne die voorlopig vooral draait rond economische thema's zien de komende maanden er best boeiend uit.

Hou naast Washington dus ook Parijs in de gaten. Ze roepen zich daar graag en vaak uit tot centrum van de wereld, maar nu ben ik toch geneigd te luisteren. Wie de volgende bewoner van het Elysée wordt is voor ons van veel groter belang dan wie uiteindelijk in het Witte Huis terechtkomt. Tenslotte verkiezen de Fransen in mei de vicepresident van Europa, de running mate van Angela Merkel, al zal dat niet zo op de stembiljetten staan.