Het brugpensioen is niet voor iedereen een bevrijding. Sommigen voelen zich aan de kant geschoven, bleek uit de verhalen van Rudi De Donder en Liliane Van de Wygaert (DM 9/1). Rudi De Kerpel , ondernemer en gewezen lijsttrekker in Oost-Vlaanderen voor LDD, roept op tot een veel dynamischere invulling van het statuut.

Gisteren konden we het schrijnend verhaal lezen van Rudi & Liliane in jullie krant. Een verhaal van frustratie maar ook met veel ambitie. Ambitie om een bijdrage te leveren, ambitie om betrokken en nuttig te blijven.

Brugpensioen... het klinkt steeds een beetje als een 'win for life' voor de betrokkenen maar voor het eerst werd de achterkant van het verhaal zichtbaar.

Persoonlijk nam ik nu 12 jaar geleden het initiatief om Radix.be in de steigers te zetten. Het was een senioren-interimbureau waar wij probeerden om 'kennis en ervaring' te koppelen aan 'inzet en dynamiek'. Lees: ervaren mensen delen hun kennis aan jongeren om die sneller en efficienter te laten werken. Ik geloofde rotsvast in de slaagkansen want de nieuwe politieke garde van die tijd had het permanent over "verhogen van de activiteitsgraad", #burgermanifesten...

Grootste probleem was echter de strakke houding van de vakbonden tegenover veranderingen binnen dit stelsel. Men roept wel dat mensen zo lang mogelijk actief moeten deelnemen aan de maatschappij maar de werkelijkheid is helaas anders. Het is toch vreemd dat men er akkoord mee gaat dat mensen op 50 à 52 jaar definitief veroordeeld worden om hun dagelijkse activiteiten te beperken tot fietsen en kaarten...

Als de overheid van het brugpensioen een springplank naar een nieuwe uitdaging wil maken in plaats van een hangmat, moet ze in ieder geval het statuut bijspijkeren. Want vandaag is het voor een bruggepensioneerde quasi onmogelijk om uit zijn statuut te stappen zonder zijn voordelen te verliezen. Zoals bleek uit de reportages is hij letterlijk veroordeeld om niets te doen tot zijn wettelijk pensioen.

Toch biedt het statuut veel kansen, maar dan dient de wetgeving dringend aangepast. Men gaat er te gemakkelijk van uit dat mensen kiezen voor het brugpensioen, maar vaak is dat niet zo. Daarom moet een regeling uitgewerkt worden dat bedrijven die ervoor kiezen wel de lasten moeten blijven betalen, maar de betrokkene zelf wel actief kan blijven deelnemen aan het arbeidsproces, indien hij dat wenst. Men moet een eenvoudige in- en uitstapregeling voorzien voor hen die, op tijdelijke of langere basis, een kans krijgen/nemen in de bedrijfswereld.

De voordelen zijn legio. De bruggepensioneerde zal zich opnieuw waardevol voelen in de maatschappij, het bedrijfsleven kan beroep doen op zijn kennis en ervaring en deze overdragen aan de jongere generatie en de overheid wordt er tweemaal financieel beter van.

Zwart gat
Te veel wordt er een mentaliteit gecultiveerd dat brugpensioen de verlossing betekent voor het harde labeur dat "werken" heet. Vaak echter vallen deze 'medioren' (zo noemt men tegenwoordig te actieve vijftigers en zestigers) in een zwart gat omdat ze zich te jong voelen om alle dagen te babysitten. Daarbij komt dat, zeker voor midden- en hoger opgeleide krachten, men snel in een zwart gat dreigt te vallen.

Vaak wil men nog zijn kennis en ervaring ter beschikking stellen. Misschien niet op een fulltime basis maar bijvoorbeeld op deeltijdse basis. Op die manier blijft men actief in het leven staan en heeft men toch niet de stress van de dagelijkse job.

In een snel veranderende wereld zijn dergelijke krachten voor het bedrijfsleven een geschenk uit de hemel. Arbeiders kunnen, op tijdelijke en vrijwillige basis, bijvoorbeeld ingeschakeld worden bij een plotse bestelling of een stijgende productie.

Bedienden zullen dan eerder ingeschakeld worden op basis van hun ervaring. Zo kan een bouwkundig ingenieur zijn kennis ter beschikking stellen van een KMO-ondernemer die een nieuw bedrijfsgebouw zet maar zelf weinig tijd heeft voor een werfopvolging. Of kan een senior exportmanager zijn kennis ter beschikking stellen om een jonge starter te helpen bij de opbouw van zijn markt in één of ander land.

Ook de overheid wordt er beter van. Binnen het huidige stelsel wordt zij verplicht de maximumuitkering te betalen tot de pensioenleeftijd van betrokkene. Een flexibilisering zorgt er dus voor dat iedere, tijdelijke, uitstap van één bruggepensioneerde automatisch een besparing met zich meebrengt. Daarbovenop krijgt men extra inkomsten in de sociale zekerheid omdat werkgevers automatisch bijdragen zullen betalen op de gepresteerde arbeid. Al deze extra inkomsten kunnen gebruikt worden voor het spijzen van bijvoorbeeld het Zilverfonds. Het wordt op die manier structureel gespijsd, iets wat nodig zal worden gezien alles wat los en vast zit in dit land verkocht is.

En ook de bruggepensioneerde wordt er beter van. Die kan op een legale manier bijklussen als hij dat wil. Op die manier vermindert men ook de kans op zwartwerk, met alle risico's van dien en verlies van inkomsten voor de schatkist.

Tot slot zal het bedrijfsleven betaalbare 'oudere' krachten kunnen aanwerven. Gezien de bonus van het bedrijf dat beroep deed op het brugpensioen doorbetaald wordt kan dit, eventueel belastingvrij voor de ontvanger, meegenomen worden in de berekening van het salaris. Zo worden de hoge lasten een stuk afgezwakt en wordt tewerkstelling aantrekkelijker.

Als men erin slaagt alle dogma's overboord te gooien, en de nodige creativiteit an boord legt, kan men van het brugpensioen een interessant middel maken om kennis en ervaring opnieuw in het bedrijfsleven te brengen en dit tot voldoening van de werknemer die zich opnieuw waardevol en gerespecteerd weet. En de schatkist wordt er beter van. Wat wil men nog meer?