Bill Keller, columnist, Pulitzer-prijswinnaar en ex-hoofdredacteur bij The New York Times, stelt dat de huidige vicepresident Joe Biden en Hillary Clinton beter van job kunnen wisselen.

Het begin van het jaar is een tijd voor goede voornemens, en de bewonderaars van Hillary Clinton maken dus volop en liefdevol goede voornemens voor haar. Aan de ene kant van het spectrum vertellen haar vrienden me dat ze na een paar jaar onverdroten rond de wereld reizen rust verdiend heeft, het volgende boekdeel van haar memoires moet dicteren en ondertussen Chelsea moet aanporren tot kleinkinderen ("Ze is moe, ze moet er even tussenuit", zei haar echtgenoot tegen ABC).

Aan de andere kant van het spectrum stellen adviseurs van de Democratische partij voor om haar nu al uit te spelen als de Democratische kandidaat voor de presidentsverkiezingen van 2012, of ze dat nu wil of niet. Andere behulpzame aanhangers wezen erop dat Brown University op zoek is naar een nieuwe rector, of zien haar al een kloon creëren van het Clinton Global Initiative, gericht op vrouwenemancipatie. Of misschien komt er een plek vrij bij het Hooggerechtshof.

Geen van de bovenstaande keuzes is de juiste.

Hillary Clinton is 64. Ze heeft de arbeidsethos van een calvinist, het uithoudingsvermogen van een olympische atlete, een even hoog EQ als IQ, en het politieke instinct van een Clinton. Ze heeft een indrukwekkend inlevingsvermogen waardoor ze zich kan voorstellen hoe de wereld eruitziet voor een bondgenoot of tegenstander. Ze luistert en ze leert uit haar fouten.

Vier jaar geleden was ze een perfect geloofwaardige presidentskandidaat, en toen had ze haar diplomatiek talent nog niet getoond. (Ik heb het nu niet over Pakistan en Libië, maar over het Witte Huis van Obama.) Ze is, zegt Gallup, voor het tiende jaar op rij de sterkst bewonderde vrouw in Amerika, met straten voorsprong op Oprah Winfrey, Michelle Obama, Sarah Palin en Condoleezza Rice.

Het is dus te vroeg om de ambities op te bergen. En heel veel mensen zouden diep teleurgesteld zijn als ze dat deed.

Het voorstel om haar in plaats van president Obama te selecteren is onnozel. Het overdrijft zijn kwetsbaarheid en houdt geen rekening met Hillary's loyaliteit. Maar het idee dat zij Joe Biden moet vervangen als running mate van Obama is iets anders.

Het wordt tijd om het ernstig te nemen.

Ik ken de argumenten tegen dit scenario, en die behandelen we zo dadelijk. Maar de argumenten pro zijn zo simpel als een twee drie. Eén: het is de grootste garantie op een herverkiezing van Obama die de Democraten zich kunnen wensen. Twee: het verhoogt de kansen dat hij in januari geen uitgezongen mandataris wordt met een geblokkeerd Congres maar opleeft als president mét een mandaat en een Congres dat minder halsstarrig is. Drie: het maakt van Hillary de troonopvolger voor 2016. Als ze nog vier jaar vol maakt, dan zullen andere Democraten de lacune vullen.

Ze zou een beetje broodnodige warmte toevoegen aan de campagne en iets van het vuur dat verdween toen Obama overschakelde van campagne voeren op regeren. Opwindend is niet alleen het vooruitzicht van een vrouwelijke president. Het is de mogelijkheid dat de eerste vrouw aan de absolute top zulke manifeste kwalificaties zou hebben dat niemand zich vragen zou stellen bij haar positie.

Obama's en Clintons
Het grootste obstakel voor dit scenario is uiteraard president Obama en de mensen rondom hem. De Obama's hebben de Clintons altijd beschouwd als vertegenwoordigers van de beduimelde kant van de politiek: de onderhandse afspraakjes, het berekende, het eindeloze geroddel, het permanent campagne voeren - kortom, de dingen die deze kamergeleerde president beter wat meer had gebruikt tijdens zijn eerste termijn.

De Clintons - en zeker Bill - hebben in Obama altijd een beetje een politieke naïeveling gezien, vol jeugdige arrogantie, een eenzaat die liever gelijk had dan succes. Dat wantrouwen is misschien een beetje weggeëbd, want Hillary is zijn trouwste bondgenoot gebleken. En Bill heeft de regering altijd keurig verdedigd, al gaan de lofbetuigingen meestal gepaard met een beetje paternalistisch (en openbaar) advies. Toch blijven de Obama's en Clintons een verstandshuwelijk.

De entourage van de Obama's denkt dat de president Hillary niet nodig heeft om een tweede ambtstermijn in de wacht te slepen. Maar de Democraten mogen niet te arrogant worden. Mitt Romney heeft de kiezers iets te vertellen en de middelen om dat te doen.

Ook al kan Obama winnen zonder Hillary, toch valt er veel voor te zeggen om de score op te drijven. Als ze kan doen in 2012 wat Obama in 2008 deed - dat gevoel van historische mogelijkheden opwekken - dan kan het koppel in zijn zog ook een paar kandidaten voor het Huis en de Senaat meenemen.

Vicepresident Clinton zou een enorme troef zijn, zowel binnen de regering als voor de campagnes, als berekenaar maar ook als uithangbord tegenover het Congres. Ze heeft, zacht uitgedrukt, talent om om te gaan met machtige, problematische mannen.

In het geval dat Obama het gezond verstand heeft (of, als de economie niet aanzwengelt, zich wanhopig genoeg voelt) om haar uit te spelen als running mate, dan zullen een paar van haar beste vrienden haar smeken dat af te wijzen. Ze zullen haar diets maken dat ze haar reputatie zal beschadigen door de traditionele rol van vechtjas te spelen tijdens de campagne. Maar dat hoeft niet het geval te zijn. De Democraten kunnen het vuile werk zoals Romney uitbesteden aan een politiek superactiecomité, zodat Hillary zich daar niet aan hoeft te verbranden. Bovendien is het uitgesloten dat het plichtsgetrouwe methodistische schoolmeisje geen gehoor zal geven aan een smeekbede van de president.

Biden op Buitenlandse Zaken
Maar hoe zet je Joe Biden aan de dijk? Hij is geen topcampaigner, en hij is vijf jaar ouder dat Hillary en dus geen presidentskandidaat. Maar hij is een loyale en bekwame overheidsambtenaar, die het verdient met respect behandeld te worden.

Een politiek wetenschapper die ik ken stelt het volgende scenario voor. In maart-april neemt Hillary ontslag als buitenlandminister om dat boek te schrijven. De president voegt Buitenlandse Zaken toe aan het bevoegdheidspakket van Biden, waardoor hij de machtigste vicepresident ooit zou worden. Bij de partijconventie in september slikt Obama zijn trots in en nodigt hij de verkwiekte Hillary uit om samen op te komen. Biden behoudt Buitenlandse Zaken.

Natuurlijk is dat allemaal veel spannender als het een verrassing is, en nu heb ik het verraden. Sorry. Maar het zou me nog harder spijten als het - en dat vrees ik - allemaal fantasie is.