Het geroezemoes in de federale regering over de nieuwe Europese budgettaire orthodoxie, waar ons land als eerste een tik van krijgt, is alweer verstomd. Alsof het niets kost, zal nu inderhaast een miljardje extra weggesaneerd worden uit de begroting. Het geeft een beeld van een begrotingsopmaak als ware het noodhulp: als het moet, vallen er altijd nog wel een paar miljoenen uit de kast.

Het is begrijpelijk dat de regering toch weer braaf knielt voor Europa. Het nog wankel op zijn benen staande kabinet-Di Rupo heeft na de langste regeringsvorming aller tijden in eigen land noch in het buitenland voldoende krediet opgebouwd om assertief de stem te verheffen tegen de hogere machten.

Tegelijk is het jammer, omdat er best wel wat te zeggen valt voor de kritiek. Het lijkt er inderdaad op dat het onmondige België nu door de Commissie als een gemakkelijk doelwit wordt geviseerd om de eurokritische buitenwacht te bewijzen dat het dit keer menens is met de begrotingsbeloften. In het Europese klasje, waar de Grieken met ezelsoren achteraan in de hoek staan, zijn wij het kleine jongetje met de grote bril. Toen Duitsland in 2003 de afspraken schond, werd prompt het Stabiliteitspact opgeschort en werden vervolgens de spelregels veranderd. Zo werkt democratie op het oude continent.

Meer ten gronde zou het deugd doen als een regeringsleider - en waarom dan niet de onze? - eens zou durven zeggen dat Europa zichzelf aan het kapotbezuinigen is. Natuurlijk moet er vandaag bezuinigd worden, maar de wellust waarmee vanop het Schumanplein een opbod aan saneringen wordt geëist, heeft meer met ideologie dan met goed bestuur te maken.

Een neerwaartse spiraal is zo in gang gezet: na de bankencrisis werden waterdichte begrotingen met scherpe besparingen verordonneerd, waarna het prille economische herstel vermorzeld werd en nu nog strengere bezuinigingen worden opgelegd. Het einde van die spiraal lees je in Griekenland al van het straatbeeld af. Athene is de hoofdstad van een ontwikkelingsland geworden. Maar wel met de ambitie om keurig in de eurozone te blijven.

Misschien moeten we even terugdenken aan een half jaar geleden, toen in de financiële pers plots stukken opdoken over het wonder België dat kranig standhield in de economische neergang. Dat kwam toen omdat we nog geen regering hadden die de eigen groei vernietigde met een draconisch begrotingsprogramma. De les van toen moet zijn dat in tijden van nood, zoals vandaag, het heropstarten van de economie met overheidsstimuli belangrijker is voor een duurzaam herstel dan het gehoorzamen aan een ideologische dwingelandij.

Bart Eeckhout
Chef cultuur