Als ik de kranten mag geloven, was de sfeer tijdens de opname van 'De Pappenheimers' uiterst onbehaaglijk. Het zou fameus geknarst hebben tussen Wouter Beke, Alexander De Croo en Bart De Wever. De vijandige sfeer droop van de drie tenoren af. Dus niet dat ze dachten: we gaan nu eens zitten voor een feelgoodavond. Vooral De Wever zou weer zijn zurige zelve zijn geweest.

Et alors?

Je komt op de zenders geen quiz, praatshow of spelprogramma meer tegen zonder pratende hoofden van politici. Het is zelfs epidemisch. Een plaag. Sinds wanneer zijn politici er voor amusement en folklore? Hebben we daar dan geen anderen voor?

Laat ze los in het Journaal of in duidingsprogramma, en dan alleen nog als er iets speelt. Maar hanteer de vleesmolen waar ze zich melden om volksvermaak te vervuilen met koketterie van de onderbuik. Zo banaal moeten zenders en kijkers niet willen zijn.

Het argument van het goede doel? Wansmaak. Een politicus is er iedere dag voor het goede doel. Voor generositeit en tolerantie. Op het moment dat hij daarmee naar tv-zenders loopt, is het goede doel al beschimmeld.

Politici in De laatste show? Ordinaire gemakzucht, wederzijds.

Niets tegen een welwillend brandje.

Hugo Camps