Ik ben lang stil gebleven bij het prachtige interview van Ilse Degryse met essayist Stefan Hertmans in deze zaterdagkrant. De gedachten gingen ingewanddiep, de conclusies waren spijkerhard.

Je kwam jezelf tegen, en dat was een confronterende ervaring. Om het kort te houden: de Vlaming liegt zich een volksziel bij elkaar, achter de schijnheilige parvenugroteske oprecht en gewoon te zijn.

Misleidend maniërisme.

Schrijvers als Stefan Hertmans, Erwin Mortier, Guillaume Van der Stighelen durven de mens nog centraal te stellen. Dat hoor je van politici bijna nooit meer. Zij verduisteren juist de mens achter structuren, compromissen, ratingbureaus en vrije markten.

Achter ordinair geloei.

Ik ben trots op de Vlaamse intellectuele elite en koester de hoop dat ze in het nieuwe jaar nog luidruchtiger zou worden. Er is nood aan leermeesters die zich verheffen boven de waan van de dag. Journalisten en columnisten hebben die ruimte en bagage niet. Politici nog veel minder. Noem mij dan de politicus die, zoals Stefan Hertmans, de diepte peilt van zijn eigen machteloosheid en volksverlakkerij, van zwendel met zichzelf en een zogenaamde volksziel.

De tragedie van de politiek? De totale afwezigheid van een transparant zelfbeeld.

Het mombakkes regeert, Majesteit.

Vraag dan maar eens om vertrouwen.


Hugo Camps