Zou er in jaren nog een politicus zijn geweest die zo kannibalistisch werd opgevreeën door de media als Bart De Wever? Mij niet bekend. In de vorige eeuw had je ook stuiptrekkingen van een personencultus, rond Karel Van Miert en Louis Tobback, met name. Later werd Stevaert de jopiepopie van de media. Maar de score van De Wever hebben zij niet benaderd. Ook niet omdat er destijds toch nog meer schroom was voor het persoonlijke in de politiek.

De politicus als variétéartiest stond sérieux in de weg.

Dat De Wever op tien zenders tegelijk wordt gevraagd om uit te razen of grappig te zijn over ongeluk en onzin kan je hem niet aanrekenen. De mediatieke overkill is een verzinsel van journalisten en programmamakers. Die ook weten dat deze frituurmens een betere scoringsmachine voor kijkers en lezers is dan ijzervreter Pieter De Crem.

Jawel, het spel van vraag en aanbod vind je ook hemelhoog terug in de media.

Een personencultus is niet infaam, maar roept toch vragen op. Over de objectiviteitsplicht bijvoorbeeld. Over de dosering in de mannetjesmakerij. Doet beleid er ook nog toe?

Of houden we het op een sympathieke kop met een van jus druipende kin?

Hugo Camps