Verzekeraar Ethias zit in de problemen. Opnieuw. Tijdens de bankencrisis van 2008 kreeg de onderneming 1,5 miljard euro overheidssteun. De Europese Commissie gaf groen licht voor de steun op voorwaarde dat de Dexia-aandelen in handen van Ethias zouden worden doorverkocht. De waardevermindering van die aandelen lag aan de basis van de problemen.

Ethias schoof de aandelen door naar Ethias Finance. Het geld moet met andere woorden uit hetzelfde potje komen, alleen krijgt het een andere naam. Hoe creatief kun je zijn?

Om de transfer te financieren besliste de verzekeraar via een obligatielening 280 miljoen euro op te halen. Meteen werd eraan toegevoegd dat Ethias geen steun zou vragen aan de overheden. De verzekeraar schermde met interesse uit binnenland en buitenland voor de obligaties op zeven jaar en een rente van 7,5 procent. Viel dat even tegen.

Gelukkig staan er in ons land altijd een pak regeringen klaar als er in de financiële salons met de vingers wordt geknipt. Nu blijkt dat de federale overheid een derde van de obligatielening voor haar rekening neemt, net zoals de gewesten. De Waalse regering kocht al rechtstreeks en via een aantal investeringsvehikels voor 51,5 miljoen euro Ethias-obligaties. Voor de Vlaamse overheid moeten het pensioenfonds van het waterbedrijf WMV, de investeringsmaatschappij Gimv en de Participatiemaatschappij Vlaanderen in de bres springen.

Minister van Financiën Steven Vanackere (CD&V) omschreef de om en bij 100 miljoen euro die de federale overheid in Ethias pompt, gisteren als een 'goede investering'. Overheidsgeld voor de banken werd ooit verkocht aan het grote publiek omdat het om systemische instellingen ging. Als ze omvallen, dreigt heel ons financieel systeem in elkaar te storten.

Vandaag wordt de verkapte steun verkocht met het argument dat het een goede investering is. Zo goed dat de institutionele beleggers, die enkele weken geleden zogenaamd nog zeer geïnteresseerd waren, hoogstens een derde van de obligaties gaan kopen.

Systemisch of niet. Too big to fail of niet. Het doet er blijkbaar allemaal niet toe. Als bankier moet je niet in de eerste plaats iets kennen van bankieren of risico-analyse. Je moet vooral goede contacten hebben in de Wetstraat of belendende percelen. En natuurlijk goed je hand kunnen ophouden als het misloopt.

There's no such thing as a free lunch. Voor niets gaat de zon op. Tenzij je een Belgische bankier of verzekeraar bent natuurlijk. Voor hen geldt maar één devies: altijd prijs.

Steven Samyn
Chef politiek