Jacques Rogge bekende schuld: "De Olympische Spelen in Athene hebben bijgedragen tot de gigantische schuldenberg." Over het immateriële deficit van de Spelen zegt de IOC-voorzitter niets. Daklozen, hoeren, bedelaars... Manu militari verbannen naar storten in groezelige buitenwijken.

In Londen zal dat niet anders zijn.

Ik ken Jacques Rogge: geen patjepeeër. Eerder te verlegen voor podium en glorie. Chirurg tot in het diepst van zijn gedachten. Hulpvaardig. Maar zo is zijn organisatie niet: gesteven megalomanie.

In het voetbal zie je alleen nog projectontwikkelaars grossieren in groteske bouwwerven voor stadions en aanverwante kantoor- en winkelcentra. Nooit hoor je een sportleider die oproept tot crisisdenken. Tot bescheidenheid en deelachtigheid aan het eerder wanhopige sociale weefsel van zijn aanhang.

Jacques Rogge was charisma pur sang, maar het is olympisch ingevroren.

Athene is destijds door het IOC gedwongen tot hemelbed. Terwijl iedereen wist dat het land daar te armlastig voor was. Nazorg staat niet in het woordenboek van het IOC. Maatschappelijke antennes? Niet voor ons, notabelen! Aan delen in schuldaflossing doen ze niet in Lausanne. Rogge denkt onverminderd in miljarden. Een Griekse bouwvakker in een pensioentje van 600 euro. Hij heeft zich een gebroken rug gebeiteld voor Olympia. Who cares?

Jacques glanst.

Hugo Camps