Op tien maanden voor de gemeenteraadsverkiezingen regent het politieke overlopers. Laatste in de rij is Pol Van den Driessche (ex-CD&V, nu N-VA).

In 2007 verliet hij al eens de journalistiek. Van den Driessche twijfelde toen tussen de partners CD&V en N-VA. In een gesprek met Bart De Wever benadrukte hij dat hij een kartelkandidaat was. Toen De Wever hem zei dat zoiets niet bestond en het tijd was om kleur te bekennen, kwam het er eindelijk uit. Het zou CD&V worden. Onder meer de C en de christelijke inspiratie van die partij speelden daarbij naar eigen zeggen een rol.

De Vlaamse christendemocraten hadden op dat moment de wind in de zeilen en boden toevallig ook de beste garanties op een bloeiende politieke carrière. Je kunt niemand verwijten rekening te houden met jobzekerheid bij een keuze. Maar de keuze voor een partij geldt blijkbaar steeds meer alleen in goede tijden. Na de breuk tussen CD&V en N-VA bleef Van den Driessche benadrukken dat het standpunt van CD&V nog steeds hetzelfde was als dat van het kartel zaliger.

Dat hij nu voor de N-VA kiest, laat een wrange nasmaak na. Niet omdat Van den Driessche geen Vlaams-nationalistische sympathieën zou hebben. Die heeft hij nooit onder stoelen of banken gestoken. In de jaren 80 was hij nog gemeenteraadslid voor de Volksunie. Maar wel omdat het een beeld ophangt van politici als goudzoekers, die de ene keer voor de een partij kiezen en wat later voor een andere als de electorale wind uit een andere richting waait. De keuze zal toch niet ingegeven zijn door het feit dat de nieuwe partij volgend jaar in Brugge nog een lijsttrekker nodig heeft, en CD&V niet?

Het regent trouwens overlopers bij de Vlaams-nationalisten. Onder meer ex-Open Vld'er Ludo Van Campenhout deed het hem voor in Antwerpen, en ex-VB'er Karim Van Overmeire in Aalst.

Bij de oprichting van de partij tien jaar geleden liet toenmalig voorzitter Geert Bourgeois aan iedereen die het horen wilde, weten dat de N-VA voor een andere manier van politiek bedrijven stond. Overlopers werd politiek opportunisme en carrièreplanning verweten. Een partij van en voor rechtlijnige mensen, klonk het in de beginselverklaring.

Een decennium later schiet daar weinig van over. Hoe lang kun je je afzetten tegen het establishment als je alle streken ervan overneemt, inclusief het binnenhalen van goudzoekers voor een paar duizend stemmen.

De geloofwaardigheid van de politieke klasse is de voorbije jaren in sneltempo geërodeerd. Na anderhalf jaar impasse kan de Wetstraat nog bitter weinig enthousiasme losweken. Steeds vaker wordt de politiek als een pot nat gezien. De partij van Bart De Wever zegt misschien dat ze anders is, maar daar valt in de praktijk weinig van te merken.

Een triestig schouwspel met een ranzig kantje. Een andere conclusie is moeilijk te trekken.


Steven Samyn
Chef politiek