De functie maakt de man. Bij koning Albert klopt dat, bij zijn kinderen iets minder. Het is nog wat vroeg om te oordelen, maar ik heb de indruk dat Elio Di Rupo aardig op weg is. Hij bleef sereen glimlachen bij vakbondswoede. Niet dat je ineens een verkrampte asielzoeker zag, doodsbang voor metallo's.

Het roosje groeide dapper over de vuist heen.

Eigenlijk is de carrière van deze premier een modern kerstverhaal. Van een barak met stro naar het pluche van de Lambermont - il faut le faire. Hij straalt het ook uit. De presidentiële tred had hij al, maar nu ligt ook nog een mystieke waas over zijn gelaat.

Florence in de Wetstraat.

Met Vlaamse premiers heb je dat minder. Althans, je ziet niet dat ze plots anders verlicht zijn van binnen. Yves Leterme is altijd een Ikeapremier gebleven. Bloemetjesbehang voor en na.

Wilfried Martens praatte zo Statenbijbelachtig dat je er zeeziek van werd, maar het zure pruilmondje nam alle staatsie weg. Over Jean-Luc is alles gezegd: dorsvlegel met ongekende boerenslimheid.

Blijft over Kris Peeters. In hem is de man geheel verdampt in de functie. Bergbeklimmen, fietsen, barbecues... Het presidentiële siliconenhengsel laat hem niet meer los.

Liever geverfde haren.


Hugo Camps