dm column Ik was het bijna vergeten dat de collega's van de VRT ambtenaren zijn. Bij doordeweekse programma's dacht je niet meer aan een staatszender. In duidingstudio's nog minder. Eerder insubordinatie als muziekje. Dat je weleens hoopte: mag het iets hoffelijker?

Het journaal leek me ook vrijgemaakt van roestvlekken van bevoogding. Geen berichtgeving per oekaze. Zelfs niet uit de Wetstraat. Terwijl ik weet hoe chronogevoelig politici zijn als de concurrentie in beeld komt.

Amusements- en talkshows gingen al helemaal los. Het kon niet ranzig genoeg zijn. De privacy van nobele gasten werd nauwelijks ontzien. Alom amechtige plezanterie van zogenaamde vrije zenders onder het welhaast subversieve motto: god noch gebod.

Maar ineens is de VRT toch weer staatszender: er wordt dapper mee gestaakt. Schrale nieuwsvoorziening, drooglegging van cultuur en docu en, godbetert, de bekerwedstrijd Lokeren-Gent mag ook al niet worden uitgezonden. Wat toch juist arbeiders in het hart treft. Informatieplicht: amehoela!

Ik weet dat het ouderwetse arbeidsethos is, maar media staken niet. Een enkele prikactie alla, maar je ontneemt kijkers, lezers en luisteraars niet hun informatierecht. Zelfs niet hun pleziertje van een tv-avond, wie weet ook nog op een zwaar ziekbed.

Gijzelen doen ze in Afghanistan, niet aan de Reyerslaan.

Hugo Camps