dm column Frank De Bleeckere hield het ook in zijn laatste wedstrijd op Zulte Waregem redelijk ingetogen. Ogenschijnlijk had hij zijn aangeboren ijdelheid ferm onder controle en liep hij er weer lichtjes bij als in brons gegoten. Dat standbeeldachtige heeft hij altijd gehad. Zelfs in felle strijd ontkoppeld van emotionele grimassen. Beetje een catwalkfluiter.

Wel een prachtige carrière: ook voor de FIFA en de UEFA zo niet het mooiste dan toch het braafste jongetje van de klas. Daarnaast had Frank het talent om zich haast geheel onthecht altijd in te kunnen vleien bij hogere instanties.

Na zijn laatste groepstraining aan het Sportkot in Leuven trakteerde hij zijn collega-scheidsrechters op een paar flessen cava. Waarom geen Tettinger, Frank? Zo'n afscheid mag toch iets kosten? Voor een keer? Het surrogaatdrankje strookte wel met zijn karakter: altijd iets nabootserig, nooit eens groots en meeslepend uitpakken. Niet met teksten en gebaar, niet met familiaire idylles. Het bleef hooguit bij wat cinema in de marge.

Toch had hij respect, bij spelers en collega's. De onovertroffen arbiter Pierluigi Collina noemde hem zelfs absolute top. Altijd toegewijd en buiten het veld niet gespeend van menselijke charme.

De Bleeckere heeft het Belgische voetbal zeker een internationaal cachet gegeven. Geen geringe verdienste als inwoner van een kreupele voetbalnatie. Alleen al bij het betreden van het veld zag je een soort soevereine lijflustigheid bij deze scheids. Nimmer underdog. Ik heb het weleens coiffeurgedrag genoemd, maar dat was te kort door de bocht. Er is natuurlijk niets mis met mensen die van hun lichaam houden. Voetballers doen niet anders, waarom een scheidsrechter dan niet.

De Bleeckere was kampioen public relations. Tot polemiek liet hij zich niet verleiden. Hij ging zelfs nooit in debat. Zijn fluit bleef onweerspreekbaar. Bekentenissen van schuld en spijt waren uiterst schaars, vrijwel onbestaanbaar. En het moet gezegd: hij bleef loyaal aan zijn assistenten. Ook weer op Zulte waar een zuiver doelpunt werd afgevlagd.

Ik zag hem graag bezig, maar iets stond een roes van sympathie in de weg. Ik denk omdat hij mij toch iets te gelikt was. Ik miste naturel en nederigheid. De hitte van de mens bleef schuilgaan achter de starheid van de arbiter.

Eén keer heeft hij gereageerd op een column. Althans zijn vrouw stuurde een corrigerende mail. Ik had hem een N-VA-etiket toegedicht. Daar kon hij niet mee leven. Hij had op volbloed liberalen gestemd, liet hij ongegeneerd weten. Ook nog met naam en toenaam. Ik proefde de felheid van een partijtijger.

Arbiters hebben het de laatste tijd moeilijk. Vuile vis voor het oprapen. Ze krijgen de ordinairste verwijten over zich heen. Frank De Bleeckere heeft daar minder onder geleden. Er ontstond toch meestal iets van chemie tussen hem en de tribunes, al heeft ook hij enkele dramatische dieptepunten gekend.

Ik had het hem van harte gegund dat hij de WK-finale in Zuid-Afrika had mogen fluiten. Hij had er zeker de autoriteit voor. Uiteindelijk werd gekozen voor de miskleun Howard Webb. Maar ook die nederlaag incasseerde de Belg grootmoedig. Met zijn 47 Champions Leaguematchen heeft hij trouwens niet te klagen.

De Bleeckere verdient een topfunctie in leidinggevende arbiterkransjes. Dat zal ook wel gebeuren, want als volleerd politicus kent zijn behaagzucht geen grenzen.

Wat natuurlijk ook kan, is dat hij door Dirk Bikkembergs tot de catwalk wordt geroepen. In tijdsbesteding scheelt het weinig. Frank stond de afgelopen jaren ook al iedere ochtend minstens anderhalf uur voor de spiegel.

Niet één haartje van zijn wenkbrauwen heeft ooit de run meegemaakt van de ene zestien naar de andere, van de cornervlag naar de penaltystip. Zelfs zweetdruppels waren niet toegestaan in het gezicht van Frank De Bleeckere.

Hugo Camps