Voor Time is 2011 het jaar van 'de demonstrant'. "Massale straatprotesten als politieke stijlfiguur van onze tijd." Time denkt aan de Arabische lente, aan Occupy-activisten.
Stormrammen van democratie.

Mijn persoon van het jaar: de lezer. Wereldkampioen geduld. In het uitzitten van het eindeloze politiek gekonkel. Bij de zeurderige cirkelzaag van opinie en debat die maandenlang geen hout sneed. Een land als paternoster van nietszeggendheid. Toch bleef de lezer de krant trouw, zelfs als bron van persoonlijk gezag. Grabbelton internet heeft weinig met gezag.

Het mooiste compliment aan het papieren medium formuleerde Gerrit Komrij: "De krant brengt leugens in het land, maakt de lezer vertrouwd met argwaan."

Argwaan: slagader aller democratieën. Daar zie je op internet weinig van terug. Waar onverminderd het labyrint heerst van gelijkhebberige prietpraat en vrijblijvende dictaten.
Baas in eigen darmen.

Kranten hebben tenminste nog een referentiekader. Met sanctierecht voor de lezer.

Voor de sociale media is iedereen autoriteit. Gelijkwaardig zelfs. De hiërarchie ontbreekt. Van die omissie wordt zelfs het ras der demonstranten moe en moedeloos. Wanhopig soms.

Vroeger gaven kranten autoritair richting, nu bepalen lezers mede de fragiliteit van weten en zijn. Samen vullen ze het onmisbare in: substraat van gezag.

Dank, dank, dank.

Hugo Camps