Het is een detail, maar ook weer niet. Eerste minister Elio Di Rupo sprak op een persconferentie in Luik zijn afgrijzen en medeleven uit voor de slachtoffers van de waanzin. Eerst in het Nederlands (met tekstje), dan in het Frans.

Opmerkelijke prioriteit.

In momenten van diepe geraaktheid vallen mensen terug op hun moedertaal. Grote emoties aan een sterfbed, zo niet in passionele liefde, zijn zelden simultaan. De tragedie speelde zich bovendien af in hartje Luik. Geen zinnig mens zou er aanstoot aan hebben genomen als Di Rupo zijn pijn en machteloosheid deze keer exclusief in het Frans had verwoord.

Diep verdriet is nu eenmaal eentalig. Dat is legitiem.

Toch hield de premier zich aan zijn dubbele taalrol. Dan ben je een mens van goede wil - zelfs in verscheurdheid nog bewust dat het ambt verplicht tot tweetalige balsem.

Al zal ook dat voor flaminganten weer niet genoeg zijn.

Het gezeur over het gebrekkige Nederlands van deze kabinetsleider mag nu wel eens ophouden. Het Spaans van Barack Obama is zelfs ontoereikend om de anderstalige enclave in Miami te troosten in gruwel.

De tragedie van Luik kent geen taalgrenzen. Zij is van ons allemaal. Elio heeft die verbondenheid sereen vertolkt.

Hugo Camps