Ze huppelen wat wanordelijk achter elkaar aan naar een veilig geachte plek. Meer dan lopen, waggelen ze nog, zoals alleen kleine kinderen dat kunnen. In verwondering, niet eens in paniek, trippelen ze braaf mee aan de hand van, naar ik vermoed, hun leerkrachten of kleuterjuffen. Zo verdwijnen ze haastig uit beeld - zowat de eerste beelden die de televisiejournaals ons tonen van Luik na de aanslag van gisteren.

De kinderen zijn warmpjes ingeduffeld met een wollen muts in van die typische winterkleuren die fel afsteken tegen de grijze schutkleuren van het straatbeeld van alledag. En het eerste en enige wat ik nog kan denken is: mijn god, mijn zoon heeft ook zo'n mutsje.

Het beeld van de gruwel van Luik dat op ons netvlies blijft gebrand, is niet dat van dat afschuwelijk banale en erg feitelijke vergoten bloed op een stoeprand. Het beeld dat bijblijft, is dat van de evacuatie in allerijl van klasjes kinderen uit de scholen in het centrum van de stad. Het is het beeld dat zegt dat dit ons allemaal had kunnen overkomen.

Het was exact dezelfde boodschap - met dramatischer effect en in een onvergelijkbaar veel dramatischere context - die Steven Spielberg wou overbrengen met dat ene beeld in zijn magnum opus Schindler's List. U weet wel, de scène waarbij Oskar Schindler toekijkt op de gewelddadige ontruiming van het getto van Krakau en zijn oog valt op een weglopend meisje. Haar rode jasje is het enige kleurelement in de film; het beeld is een van de meest iconische uit de filmgeschiedenis. Samen met Schindler denkt de toeschouwer: dit had ook mijn dochter kunnen zijn.

Zo komt de gruwel plots veel dichterbij. Nu Luik, gisteren Antwerpen, wie weet ooit Brussel. In Antwerpen vielen vijf jaar geleden een kleuter en haar oppas ten prooi aan een dolgedraaide schutter. In een crèche in Dendermonde bracht in 2009 een andere dolleman onder meer twee kleine kinderen om het leven. In Luik lieten gisteren ook weer twee pubers het leven, op terugweg van hun examen.

Met die haastig weghuppelende Luikse kindertjes komt het wel weer goed. De gebeurtenissen van gisteren zullen geen grote littekens kerven in hun nog jonge geest. Vandaag of morgen gaan ze vast weer 'gewoon' naar school, aan de hand van moeder of vader. Die ouderlijke hand zal iets steviger knellen dan anders. Ook die ouders zullen nog lang terugdenken aan die beelden van de evacuatie van hun kroost, in het besef dat het noodlot hen veel feller had kunnen treffen. Hen, ons.

Hans Van Themsche, Kim De Gelder, Nordine Amrani. De terreur van deze daders zit niet in hun schimmige motieven. De terreur zit in de schijnbare willekeur waarmee ze dood zaaien. Waar een krankzinnige zijn wapens uithaalt, is er geen waarom.

Bart Eeckhout