Schitterende televisie: Dominique de Villepin in het Franse achtuurjournaal. Waar hij kandideert voor de presidentsverkiezingen. Als een wolk van staatsie neergedaald op de punaisestoel, het hoofd alreeds presidentieel schuin, Brionisnit, oren en poten gepommadeerd naar staatsbanketten.
Geheel gebenedijd.

Waar de schurk dan was? Dood en begraven! Hij zei dat hij niet langer kon aanzien hoe burgers gemaltraiteerd werden door markten. Hoe ze vermalen werden in een republiek van partijpolitiek. Hoe verweesd ze waren geraakt van gaullisme.
Solidarité!

Wat zo mooi is aan Franse politiek: altijd grote woorden. Dat moet ook van televisiezenders. Geen journaal zonder majesteit. Hier bestaat het niet. Liever veredelde asielcentra en andere incidenten in de headlines. Nooit eens een grootse rituele ouverture. Pats, boem: polemiek per consumptiebon van straatvechters en zeloten. Dany Verstraeten heeft nog iets van krijtstreep in de mond. Maar het vtm-anker is eenzaam. Ook hij legt het af tegen het populisme van De Wever. Tegen leugens van gespeelde alledaagsheid.

Ik mis een televisiejournaal waar de esthetiek van het ambt ook nog mag meedoen. Ver van de testosteronkunstjes van Ivan De Vadder. En liefst met politici die niet in C&A-plunje rondlopen.

Ontzuiling? Soms denk ik: de fanfare van boerenkinkels heeft het overgenomen.

Hugo Camps