Zelfs verwoede gokchinezen kon de uitslag van de Congolese presidentsverkiezingen niet meer schelen. Joseph Kabila was zeker van zijn zaak. Meer dan wat liturgische schijnbewegingen had hij niet te vrezen. Zijn grootste rivaal, Etienne Tshisekedi, geloofde zelf niet in een mogelijke machtsovername. Onder zijn kerstboom ligt straks een mooi kerstcadeau van de president.

Zo gaat dat in Congo.

De grootschalige verkiezingsfraude die ook nu weer is gepleegd, hoort tot de mores van het land. Rellen in Kinshasa en omstreken veranderen daar niets aan. Een echte reprimande uit Brussel en Parijs zal er ook niet komen. Kabila herinnert zich ongetwijfeld nog de aangename koffieklets op zijn boerderij met toenmalig buitenlandminister Steven Vanackere.

Met Didier Reynders op Buitenlandse Zaken heeft hij helemaal vrij spel. Waalse liberalen, vader en zoon Michel voorop, zijn al jaren niet meer weg te slaan in Kinshasa. Christendemocraten leven dan weer zo naar binnen gekeerd dat zelfs de portefeuille van Ontwikkelingssamenwerking hen niet interesseert. Socialisten? Na Karel Van Miert is Congo puur buitenland geworden.

De enige die zich blauw ergert aan Kabila's totale gebrek aan moreel krediet is Karel De Gucht. Zijn partijvoorzitter denkt dan altijd: ach, oud zeer in de persoonlijke sfeer.

Langetenenkwestie.

Hugo Camps