Johan Vande Lanotte en Bart De Wever lieten de partijgrenzen achter zich. Ze spraken respect uit voor elkaar. De Wever schreef het voorwoord voor het boek van Vande Lanotte. Ik wil er geen idylle van maken, maar het is toch een hoogstandje van menselijke verhoudingen dat zeer welkom is in de Wetstraat.

In de politieke strijd van elke dag zullen ze elkaar weer bestrijden, want dat is nu eenmaal het spel van meerderheid en oppositie. In sommige Europese parlementen wordt die uitsplitsing soms overstegen. Wij hebben die traditie niet. Coalitie en oppositie staan hier altijd als frontlijnstaten tegenover elkaar. Dat is jammer, want het leidt tot gemechaniseerde politiek.

Zeker nu een indringende beleidsomslag en een grote staatshervorming in het geding zijn, horen parlementaire scheidslijnen soms zichzelf op te heffen.
Wishful thinking?

N-VA en sp.a waren tijdens de onderhandelingen bepaald niet vriendelijk voor elkaar. Er was zelfs sprake van ideologische stemmingmakerij. Ook daarom was het vriendschappelijke gebaar van Vande Lanotte en De Wever een moment om te koesteren. Waar nog woorden vallen, vallen geen doden. En er zijn ook geen tien manieren om de euro te redden. Zoals er geen vijf wegen zijn die naar institutionele pacificatie leiden.

Hugo Camps