De federale regering heeft bij verrassing een aantal fiscale aftrekken voor groene investeringen afgeschaft. Het is een bizar verhaal. Het was al langer duidelijk dat het hele systeem van groene belastingaftrekken en subsidies door federale, gewestelijke en lokale overheden aan herziening toe was, want het was verworden tot een jungle van overlappende maatregeltjes die vooral geld bezorgden aan diegene die in staat was de papierwinkel ervoor op orde te brengen. De sector was duidelijk aan een sanering toe. Maar de abrupte manier waarop de afschaffing nu gebeurt roept vragen op.

Dergelijke subsidiemaatregelen beogen het investeringsbedrag te beïnvloeden. De overheid wil de keuzes van mensen veranderen in de richting van energiezuinig wonen en dat heeft gewerkt. De toegenomen vraag naar energiezuinig wonen heeft geleid tot een hele sector van kleine en middelgrote bedrijfjes die zich bezighouden met milieuvriendelijke verbouwingen, voor wie de pas afgeschafte overheidssteun een essentieel onderdeel van het zakenmodel is. Daarom is het altijd verstandiger om dergelijke maatregelen geleidelijk af te bouwen zodat iedereen zich kan aanpassen aan de nieuwe realiteit. Abrupt afbouwen is zonder meer dwaas te noemen. Het kost een pak geld en voor de begroting is het slechts op papier een besparing. Slechts in aanslagjaar 2013 over de inkomsten 2012 zal er door de afschaffing van de groene aftrek een bijkomende besparing zijn. Ruim meer dan een jaar verder dus. Maar de kost zien we meteen. Door de maatregelen vrij abrupt af te schaffen, trek je meteen ook de stekker uit een aantal van die bedrijfjes. Eerst komt er allicht nog een rush, want iedereen wil voor eind december aan de beurt zijn, maar dan vallen de bestellingen stil, want de prijs gaat drastisch omhoog midden in een recessie. Dit betekent meteen minder winst, minder jobs en allicht een aantal extra faillissementen, allemaal zaken die de overheid onmiddellijk geld kosten in termen van minder voorafbetalingen, meer werklozensteun en minder werkgevers- en werknemersbijdragen. Wat denkt de overheid met deze papieren constructie te winnen?

Aan de andere kant was de abrupte afschaffing erg verhelderend voor de schijnvertoning die nu al vier jaar aan de gang is in ons land. De media kwamen onmiddellijk met de vraag of de federale regering nu niet de appel doorschuift naar de Vlaamse regering. Ik kreeg een lachstuip voor de televisie. Minister-president Peeters moest half verontwaardigd gaan uitleggen hoe verrast hij was over deze federale maatregel die geld kostte aan Vlamingen. Mijnheer Dewinter begon naar goede gewoonte alweer te schuimbekken in het parlement. Maar laat ons toch eens ernstig wezen. Wie gelooft er dat België kan besparen zonder dat Vlamingen daar iets van hoeven te voelen? Dat is een ronduit belachelijk idee. Vlaanderen is de grootste aandeelhouder van België. Daar zitten onze pensioenen, de sociale zekerheid, de spoorwegen, justitie, politie en noem verder maar op. Indien we op deze domeinen willen bezuinigen dan zal de Vlaming dat natuurlijk voelen, wat hadden we dan gedacht? Elke Vlaming is voor deze beleidsdomeinen een Belg. Elke federale besparing wordt in eerste orde betaald door Vlamingen, want wij zij nu eenmaal de meerderheid van de Belgen. Maar ook onze Waalse en Brusselse vrienden kunnen de betreffende groene investeringen niet langer aftrekken van hun inkomsten. Dus indien er iets doorgeschoven wordt, dan toch naar alle gewesten, niet alleen naar Vlaanderen? Maar zo ziek zijn onze media, zo diep is de taalgrens in onze diepste onderbewustzijn geslopen, dat werkelijk alles nu in dat kader wordt geplaatst. Misplaatst. Maar toch wordt er door de media weer een rondje bekvechten Vlaanderen versus Federale Overheid van gemaakt en de indruk gewekt dat Vlaanderen op een of andere manier bestolen wordt. Het enige wat blijkbaar nog telt is perceptie. En zo maken we de N-VA slapend rijk.

Een aantal bijzonder slecht bedoelende geesten wezen erop dat Vlamingen uiteindelijk meer verliezen dan Walen, omdat zij gemiddeld in een hogere inkomstencategorie vallen, en dus in een hogere belastingschaal. Bijgevolg konden zij in het oude systeem bij een zelfde investering, laat ons zeggen 15.000 euro voor een huis vol dubbel glas, meer belastingwinst boeken. En het is deze belastingwinst die we nu verliezen. Het woord 'transfer' sluimerde al weer net onder de oppervlakte. Maar wacht eens even. Het gaat om een bestaande uitgave die teruggedraaid wordt. Indien de Vlamingen nu meer groene subsidies verliezen dan onze landgenoten, kan dat alleen maar betekenen dat de Vlamingen vroeger meer groene subsidies kregen dan onze landgenoten. Dus dan was er vroeger een transfer van Wallonië naar Vlaanderen in de sector van groene subsidies die nu ongedaan gemaakt wordt. Vindt u dat onzin? Prima. Het is onzin. Milieusubsidies belonen milieu-investeringen. Pensioenen betalen we aan ouderen. Gezondheidszorg verlenen we aan zieken. Op basis van bewezen rechten. En daar moet de taalgrens dus niets maar dan ook niets mee te maken hebben.