dm column Griet Op de Beeck loopt rond in de wereld van de kunsten en schrijft over wat haar die week het meest getroffen heeft.

Ik heb Spinvis leren kennen bij de vriend met goeie smaak die mij altijd alle muzieken leert kennen. We zaten bij hem thuis. Het was donker buiten en het licht was schaars. We hadden gepraat over alles wat belangrijk was en alles wat onnozel was. En gegeten en gedronken, wat het leven even leuker maakte. En toen zette hij een paar nummers van hem op. 'En de dag is kort, en de dag is lang.' Het was alsof mijn binnenkant tot mij sprak, opeens. Alsof woorden nooit zo mooi waren, en zo verschrikkelijk tegelijk. Alsof het zingen van melodieën van elders kwam, ver van hier, daar waar alles klopt, of zo.

En nu is er de nieuwste Spinvis, tien jaar na zijn debuut: Tot ziens, Justine Keller. Vers in de winkel. Ik heb geluisterd. En nog eens. En nog eens. Ik ben er kapot van. Wat een prachtige plaat. Hoezeer die over mij gaat. En over mijn leven en alles. Dat is bijna eng. Wat overigens iedereen zal denken, stel ik mij voor. En hoe dat het kunstenaarsschap van mijnheer Erik de Jong nog maar eens onderstreept. Met vette, onuitwisbare stift.

Ik ben jaloers op Spinvis. In de mooist mogelijke zin. Ik wou dat ik die woorden had geschreven. Dat ik ze kon zingen voor de mensen voor wie ik ze zou willen zingen. Voor hem, bijvoorbeeld: "koester je geheime hart tot het breekt, reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep, kom terug". Of voor haar en haar: "ik zie ik zie wat jij niet ziet, het is oranjerood en komt ons tegemoet, en alles is nu goed, alles is oké". Of voor hem: "jij wint, als ik slaap, foto maak, als ik nog meer inschenk, als ik niet meer aan je denk. (.) En jij wint, stap voor stap, als ik zing, als ik de bodem raak, als ik denk dat jij niet wint". Of voor iedereen, voor mezelf: "haal de parels uit de zee, geef ze weg, vecht met alles wat je hebt, verlies het goed, wacht dan tot het lichter wordt, je hebt de tijd."

Er staan zoveel pijnlijk mooie nummers op deze plaat. 'We vieren het toch', bijvoorbeeld. Muziek die voelt alsof alle kinderen ter wereld samen de vrolijkste verjaardag vieren. In de hemel. Met ballonnen en taart en gouden lepels. Daarop zingt hij over een feest en over iemand zien die alles is waar je ooit van hebt gedroomd. Even toch. Misschien. Wie weet. Hoe hij dat opbouwt. Dat onderweg zijn, die sfeer van warm en samen, en dan dat ene moment waarop je de ander ziet: hoe het hart dan alles weet dat het hoofd nog lang niet snapt. Of: 'Ronnie knipt zijn haar'. Met bijna achteloze muziek vol eeuwige zomers en de weemoed van klokkengelui. "Hij zou zo graag / misschien een keer / dat op een dag / als het kon."

Ronnie is zoals wij allemaal. Een kop vol wensen en bloed dat te hard stroomt. Maar ja. Wonderlijk hoe iemand zoveel kan zeggen met zo veel eenvoud in de woorden. Of 'Kom terug'. Muziek alsof het moeilijk vooruitkomen is door de wind in de warme lucht. Synthesizers die aan de jaren tachtig doen denken. En dan hij die als een bescheiden profeet gedachten deelt. Over hoe dit leven te leven, ook als dat eigenlijk niet kan.

Of 'Oostende'. Over de geschiedenis die zich nooit herhaalt, en toch. "Begin de dag met een tequila, dan is het randje er een beetje af, dan doet het niet meteen zo'n zeer." Of 'De grote zon' over doorgaan, ook als dat eigenlijk niet kan. Of 'Heel goed nieuws' over nieuwe beginnen en hoop om op te geven. Of 'Club Insomnia', over hoe alleen een mens kan zijn, in de nacht, in de dag. Of 'Begin oktober' over afscheid dat niet wil, niet gaat. 'Koning Alcohol' over wapens tegen de wereld, verliezen doe je toch. Overvecht over niet weten hoe, en bang zijn, en dat dat kan. En tenslotte het titelnummer, in het ritme van vlak voor het in slaap vallen, over iemand de droom toewensen: "Dat uw monster u niet vindt." En nu heb ik alle nummers genoemd. Zo hoort het ook.

Het is een schitterende plaat. Ergens tussen verre einders en de koude grond. Vol gretigheid en verloren lopen, zachte gedachten en echte emotie, slimme flauwekul en onmacht, en verdwijnen en blijven. En nog. Met zoveel omtrekkende bewegingen knalhard naar de kern. Om helemaal bij stil te vallen.

Ik ken mijnheer Spinvis niet. Maar het moet er nogal eentje zijn. Eentje die aan heftig leven doet, en veel voelen en hard denken. Een dromer die nooit vergeet dat hij aan het dromen is, behalve soms. Een man die zijn oud zeer kan dragen, omdat er geen weg naast is. Een gevoeligaard die het nieuwe zeer niet schuwt, omdat het anders geen bestaan mag heten. Denk ik dan. Weet ik veel, natuurlijk. Het maakt ook allemaal niet uit. Want wat hij doet, met woorden en met noten, zo is er niemand anders. En ja ja, elk mens is uniek, maar sommige toch wat meer. Met deze plaat in mijn maag kan ik onmogelijk anders denken.

Goede mensen, allemaal, koop deze plaat, ga kijken als hij ergens speelt (nogal wat in België, heb ik op zijn site gezien). Het zal u redden. Of niet, misschien, maar dan hebt u ondertussen toch maar mooi iets meegemaakt.

Op 11 november geeft Spinvis een concert op de Boekenbeurs in Antwerpen.

Andere tourdata: www.spinvis.nl

Griet Op De Beeck