dm column Jan Callebaut is communicatieadviseur en marktonderzoeker. Hij kijkt tweewekelijks naar mens, samenleving, media en politiek.

Terwijl Europa op een schuifaf zit en een herschikking van de wereldeconomie aan de orde is - de groeilanden observeren ons met verbijstering - duurt het gekibbel aan de federale onderhandelingstafel voort. De bankencrisis heeft de partituren weggeblazen, maar we blijven spelen. Het orkest op de Titanic had nog charme. De bankencrisis is nochtans de Titanic van vandaag. Hij zal ons allemaal verarmen, de zwaksten op kop. Eén bankencrisis was niet genoeg.

Zeker, er is ongenoegen met de gang van zaken. Zeker, het mag nu eindelijk wel eens ophouden. Ook zeker: er is geen constructief alternatief van enige betekenis. Of redden David Van Reybrouck en Francesca Vanthielen de democratie met hun G1000? Francesca vindt NVA top en dus alleen al daarom geen hergroeperend alternatief. De hoeveelheid sympathiserende reclame- en mediafiguren bevordert de authenticiteit niet.

Er zijn de indignados, de verontwaardigden. Zijn we dat niet allemaal? Zij bezetten de Europese wijk in Brussel, de Groenplaats in Antwerpen. Als ze weg zijn, laten ze puin achter. Dan is het een kwestie van schade opmeten. Het Guy Fawkesmasker dat ze als logo gebruiken vertelt misschien meer dan wat ze schreeuwen. Vijf november herinnert Engeland elk jaar nog aan de dreigende vernietiging van de samenleving. Elk jaar controleert men de kelder van het parlement op (katholieke) bommen. De indignados hebben niets opgebouwd, er is afgebroken. Maar ze raken een snaar. Turtelboom is niet te spreken over het geweld tegen het geweld. Het blauwe economische denken heeft nochtans ook nood aan wat reflectie. De waardering van ondernemer Wouter Torfs is verfrissend. De nieuwe hoofdredacteur van Knack, hij komt van Trends, beschouwt de aanval op de speculatie als legitiem.

Er is gezondigd, met vernietigend gevolg. De spaarcenten der burgers zijn door technocratische ego's naar het casino gebracht. Hoe kan het beter? Er wordt wat keet geschopt in een park, ja. Und Ende. Van een echte volksbeweging tegen de uitwassen van het kapitalisme is geen sprake. Van volkswoede al evenmin. Het lijkt alsof het allemaal wel zal overwaaien. Morgen is een andere dag. Het ontwaken kan nog pijnlijk worden.

Maar we hebben mogelijk bijna een regering. In ieder geval hebben we nu Di Rupo, onze toekomstige premier. Hij heeft het moeilijk met vreemde talen doordat hij niet goed hoort. Maar misschien luistert hij wel goed. Hij is er en dat telt. In de nieuwe wereldeconomie wordt hij premier van een arm land met weinig groeimogelijkheden. Misschien is het wel aan Di Rupo I om ons allemaal te verrassen. Misschien kan de nieuwe premier ons uiteindelijk vertellen hoe wij kunnen samenleven. Opnieuw kunnen samenleven. Dit land heeft nood aan vernieuwde solidariteit en open vertrouwen tussen hardwerkende mensen. En hoe dan?

Wel, een klein gebaar heeft in de geschiedenis van het samenleven van mensen al grote verandering teweeggebracht: het gebaar van de verontschuldiging. De krant voor haar blunder. Beerschot aan Kawashima. Daan Van Gijseghem aan Club Brugge. Verhofstadt aan de Rwandezen, Australië aan de Aboriginals, Antwerpen aan de Joden. De zoon aan de vader. De vader aan de zoon. Het kleine gebaar van verzoening.

En nu komt het: francofoon België aan Vlaanderen. Want, laten we wel wezen, daar zijn wel wat gronden voor. Er was geen respect voor de taal van de ander. Er was de minachting, de rijk uitgespeelde superioriteit.

Het reuzenspandoek 'schaam van Belgie' in het voetbalstadion van Bergen vorige week was pijnlijk grappig. Er zijn vandaag echter nog meer 19de eeuwse anachronismen in België te vinden. Niet alleen de Brussels-francofone golfclub 'royale' van Oostende heeft talent om gastvrijheid te schofferen. Onderhuids, onuitgesproken blijft zo de minachting voortleven. De frustraties verdwijnen niet omdat Vlaanderen een gedefinieerde regionale grens heeft. Het duurt. En het behoeft een loutering. Een outing. Een openlijke verontschuldiging.

Verontschuldigingen geven mensen de kans om voor eens en voor altijd tijd tabula rasa te maken met het verleden. Ze kunnen een nieuwe start nemen in een geest van samenwerking en respect en op basis van gelijkwaardigheid. Geen gejen meer en ook geen opgekropte gevoelens. Respect voor alle hardwerkenden: Waal, Vlaming en allochtoon. Laten we zeggen dat dit het proberen waard is. Laten we zeggen dat dit misschien wel een unieke kans is voor Di Rupo om iedereen te verbazen. Het spijt me, maar misschien is dat wel zo.