Kijkcijfers, die beursberichten van de televisie, zijn weer opvallend vaak in het medianieuws. Domino - de zoektocht, de talentenjacht die een mannelijke hoofdrol moet opleveren voor een musical rond de hits van Clouseau, doet het niet zo goed op vtm en moest laatst zelfs het late journaal in de kijkcijfertabellen laten voorgaan. Een feit dat een collega inspireerde voor de kop: "Niemand ligt voorlopig wakker van 'Domino'".

En aan de andere kant van het grote televisiespectrum: Geen probleem, de tragikomische serie van Theo Maassen, Wim Helsen en Stefaan Van Brabandt is, althans volgens de vaderlandse pers, op Canvas geflopt en wordt "de nacht in geduwd" - lees: later op de avond geprogrammeerd - wegens, en ik citeer opnieuw, "dramatisch lage kijkcijfers".

Inderdaad, men kan het zelf haast ruiken wanneer de media bloed ruiken.

Nu heb ik van beide programma's slechts één aflevering gezien, dus lijkt het mij onverstandig om me in de discussie ten gronde te mengen. Maar ik wil wel enkele algemeenheden aanstippen:
Waarom kan Domino, een best entertainende talentenjacht met Francesca Vanthielen en Koen Wauters, op aanzienlijk minder belangstelling rekenen dan het dozijn vorige talentenjachten op vtm, nochtans ook niet zelden met Koen Wauters en/of Francesca Vanthielen? Wel, het is een pure gok, maar ik denk: misschien omdat het een talentenjacht is, met Koen Wauters. En met Francesca Vanthielen. Die deze keer op zoek gaat naar een tijdelijke tweede Koen Wauters-in-rang. Om in een musical liedjes van Koen Wauters te zingen.

De meest opmerkzamen onder u beginnen een rode draad te ontdekken.

Misschien is bij een aantal kijkers de 'Koen Wauters en/of Francesca Vanthielen In Een Talentenjacht'-kaart gewoon vol en mogen ze nu een reeks overslaan?

Ik ga in elk geval zeker nog een keer kijken. Want ik heb een theorie. Al wat ik zeg is: ik zal niet echt schrikken als Francesca in de laatste aflevering Mission Impossible-gewijs een rubberen masker afrukt en feitelijk Koen Wauters blijkt te zijn. Die prompt een nieuwe talentenjacht aankondigt: 'Wie wordt de nieuwe Francesca?' Het tijd-ruimtecontinuüm wordt volgens mij binnenkort ernstig op de proef gesteld.

Later op het jaar krijgen we nog The Voice van Vlaanderen op ons bord, een talentenjacht. Met Koen Wauters. En met Ann Lemmens deze keer. Wat mijn theorie, als zouden Francesca en Koen aan het morfen zijn in één machtige talentenjachtpresentator, een morzel geloofwaardigheid verleent, vind ik.

Geen probleem dan, een tragikomische serie over drie mannen die elke week samenkomen om het leven en de wereld op maat te snijden. Die zou in Nederland en nu ook bij ons zijn 'geflopt'. Dat is te cru gesteld. En zonder kennis van zaken als het om tragikomische series over drie mannen gaat. Wie een theateracteur en twee cabaretiers een televisieprogramma laat maken, weet namelijk best dat er geen hoge kijkcijferverwachtingen moeten worden gekoesterd. Want, dat weet zelfs de eerste de beste jonge televisiestagiair, zo'n constellatie levert geheid een of andere vorm van theater-op-televisie op. Daar is overigens volstrekt niets mis mee. Voorbeelden zat van boeiende, zogeheten theatertelevisie. U zit nu vast een hele rist voorbeelden in stilte voor uzelf op te sommen, nee?
Eén ding hebben ze echter gemeen: ze trekken een beperkte kijkersschare aan.

Als zo'n programma dan ook nog eens om de gunst van de kijker moet kampen met als tegenstander een populaire uitstekende nieuwe fictiereeks als Het goddelijke monster, dan spreken we al snel van een ongelijke strijd. Men kan evengoed Siegfried Bracke op de tatami sturen tegenover Jean-Marie Dedecker en zich daarna beklagen over het manco aan ippons op Siegfrieds conto.

'Het manco aan ippons op Siegfrieds conto'! Zou dat geen geweldige titel voor een nieuw toneelstuk zijn?