Bij de wissel kreeg Eden Hazard een warme knuffel van Georges Leekens. De prins van Lille onderging gewillig het verzoeningsgebaar van de bondscoach. Die omhelzing verdiende hij ook: beste man op het veld, zoals hij dat wekelijks bij de Franse eersteklasser is. Hazard, Mertens en Witsel benaderden bij vlagen het tiktakvoetbal van Barcelona. Snel en gevarieerd combinatiespel. Kunstige driehoekjes op hoge snelheid. Ballet.

Net als in de politiek zijn het de youngsters die smoel geven aan de heropstanding. Met klasseflitsen en een soort 'Hollands lef' brengen ze vertrouwen in het elftal en jagen ze golven van enthousiasme door het stadion. De supporters van de Rode Duivels waren vrijdagavond door het dolle heen. Terecht: er werd met verzorgd en doortastend voetbal ruim gewonnen van Kazachstan.

De laatste wedstrijd van de kwalificatieronde tegen Duitsland wordt een thriller. De selectie zakt met veel goede moed af naar Düsseldorf, zeggen de spelers zelf. Ik hoorde Nicolas Lombaerts kraaien dat hij niet eens een mirakel nodig had om van de Mannschaft te winnen. Op eigen klasse en vista lukt het ook wel. Vroeger zou je denken: grootspraak, maar misschien heeft Lombaerts nu wel recht van spreken met de weelderige talentbak waarover Georges Leekens kan beschikken.

De supporters zullen massaal achter de Duivels staan, en de goudhaantjes zijn nog in de overwinningsroes van Kazachstan. Dus ja, waarom zou het geen historische dinsdag kunnen worden in Düsseldorf?

Het blijft opmerkelijk dat fans van de Rode Duivels maar een klein signaal van hoop nodig hebben om weer helemaal los te gaan in hun tricolore passie. Het gesukkel en gekrabbel van de laatste jaren is dan op slag vergeten en vergeven. Bij de minste opflakkering wordt de slome selectie van halfwas helden weer in de armen gesloten. Wave in het stadion, iedereen verkleed. Zang en dans.

Er zijn weinig sportdisciplines waar losers op zoveel vergevingsgezindheid van het publiek kunnen rekenen als onze Rode Duivels. Ineens is het land weer gans het volk. Goedaardig nationalisme breekt uit in alle windstreken. België bestaat, op zijn minst als nationale totempaal.

Het komt ook doordat de huidige generatie een hoog knuffelgehalte heeft. Zelfs ouwe rot Vincent Kompany, die al jaren het land uit is, spreekt de massa nog steeds aan met zijn fluwelen stem. Omdat hij een klassespeler is natuurlijk, maar ook omdat hij zich in zijn commentaar altijd halfholistisch weet te verschansen. Multicultureel vooral. Zeg maar een intellectueel.

Wat ook nieuw is: de Rode Duivels houden het ingetogen in de boekskes. Met aftrek van Hoefkens dan. Over het privéleven van Kompany weten we niets. Idem dito voor Dembélé, Hazard en Mertens. Er zit allang geen Jean-Marie Pfaff meer in de selectie. Steven Defour ging even de mist in met zijn Hollywoodhuwelijk, maar dat was zijn ondanks. Van een echte vedettestatus is geen sprake meer. Dat streelt boeren en buitenlui geweldig in de identificatielust.

Kunnen we van Duitsland winnen? Duitsers geven weinig weg, dat is hun natuur. De Rode Duivels hebben een bijkomende handicap: Duitsland gaat voor het maximum. Ze voeren een parallelle competitie met Nederland, dat de kwalificatieronde ook zonder puntenverlies is doorgekomen. Het succes van Oranje maakt oude rivaliteiten los bij de Mannschaft. Dinsdag spelen ze niet zozeer om te winnen, ze spelen voor iets hogers: eer over de grens. Ze willen vooral niet onderdoen voor Hollanders. En dus spelen wij eigenlijk een dubbele partij: tegen Duitsland en tegen Oranje. Dat maakt de wedstrijd hopelozer dan ze op het eerste gezicht lijkt.

Maar om het met het stopwoord van Guus Hiddink te zeggen: flow is als een magneet. De Rode Duivels hebben nu de flow en ze hebben een huis van liefde achter zich staan.

Zo ver kom je niet, als mirakel.