Rijzende radioster Gilles de Coster presenteert De ochtend op Radio 1. Zijn column verschijnt tweewekelijks op donderdag.

Dingen waarover iedereen een instant-mening klaar heeft: de NMBS, Het goddelijke monster, de nieuwe Coldplay, de nieuwe iPhone, de Muur van Geraardsbergen, en... Beerschot. Echt waar: Beerschot. Ik vind dat hier niet uit, het is gewoon een objectieve vaststelling. Ik merk namelijk dat er over Beerschot veel en graag schamper wordt gedaan. Het is opvallend hoe vaak ik aangesproken word over mijn liefde voor die club. Mensen begrijpen dat niet goed: er wordt meewarig gekeken en minzaam lachend met het hoofd geschud. Een middenmoter, godbetert, en dan nog één met een groot bakkes.

Antwerpse grandeur in de buik van het peloton, wat voor plezier beleef je daar nu aan? Over Beerschot heeft blijkbaar iedereen een gedacht, en dat is prima. Sterk merk, flamboyante voorzitter, veel lawaai, dan loop je in de kijker en vinden de mensen van alles van je. Ik vind ook van alles van Beerschot, maar ik ben niet objectief. Ik hou er hartstochtelijk en irrationeel van, ik loop er van over, ik word er euforisch en depressief van. De club speelt met mij, en ik ben graag speelbal.

Beerschot is na enkele gammele en pijnlijke jaren nog maar eens recht aan het krabbelen. Er is een nieuwe bestuursploeg opgestaan, er werden nieuwe spelers aangetrokken, er is grote kuis gehouden en de roep- en officiële naam werden eindelijk één. Beerschot! De (toegegeven, zoveelste) nieuwe wind is er een van optimisme, en daar was iedereen echt wel aan toe, na jaren van middelmaat met zeldzame uitschieters. Afgelopen zondag, ergens verscholen tussen honderden wapperende paarse vlaggen, op de eindelijk weer goedgevulde tribunes, voelde ik voor het eerst weer de sfeer en de intensiteit die passen bij Beerschot.

Dat was lang geleden, zeg. Een match tegen Club Brugge, waar ongeveer hetzelfde verhaal aan de gang is. Verandering, vernieuwing, een tweede adem. Zij met het gouden logo van Dexia op de borst, wij met dat van Quick, voorlopig nog zonder obesitaks. De waan van de nieuwsweek op twee voetbalshirts. En een behoorlijk aangename wedstrijd, met een prinsheerlijk doelpunt in de toegevoegde tijd dat ons nog net een punt opleverde. Heerlijk! Lang geleden dat er nog zoveel volk en beleving was, daar op het Kiel. Gelatenheid heeft plaats gemaakt voor uitgelatenheid, en wat ben ik daar blij om.

Natuurlijk kan je opmerken dat de resultaten nog niet je dat zijn, en kan je je vragen stellen bij al die transformaties in en rond de bestuurskamer. Of wijzen naar het Fukushimaverhaal van enkele weken geleden. Maar laat dat nu net zijn wat ik niet wil doen als ik naar het voetbal ga. Ik moet al elke dag vragen stellen, bedachtzaam zijn. Op den Beerschot hoef ik het allemaal niet te weten. Ik ben een supporter, laat mij supporteren.

Niet dat het leven altijd over rozen gaat, natuurlijk. De Amerikaanse ambassadeur in ons land, Howard Gutman, zei een tijd geleden zeer treffend: "Sports teams, they break your heart and make you remarry them all the time". Raak gezegd van Howard. Er waren jaren van sportieve en financiële kommer, er is een faillissement geweest, een overname en nieuwe grijze jaren en haren. Telkens dacht je, overtuigd: nu zijn we echt vertrokken. En telkens bleek dat niet het geval. Neen, makkelijk was het niet altijd.

Beerschot is een veeleisende bruid. En toch staan we daar weer, springlevend, dolenthousiast, elke keer opnieuw met een gouden ring aan het altaar. Ik vergeef Beerschot alle miserie, die van vroeger en die van later. Nu zijn we echt vertrokken!

En ach ja, we hebben een puntje gevierd als een overwinning, en eigenlijk hoort dat niet. Geef het wat tijd. En ja, onze doelman Stijnen liet zich zondag enigszins ironisch ontvallen dat "Beerschot wellicht geen kampioen wordt". Ik ga dat door de vingers zien, Stijn.

Schoonheidsfoutje, dat komt wel goed. En intussen maakte Beerschot boel met deze krant. Sorry, krant. Het zal allemaal wel niet zo erg zijn, maar als het over onze club gaat zijn we gevoelige knapen.

De vlam zit er weer in, binnenkort volgen ongetwijfeld de resultaten. U zal nog van Beerschot horen, maar blijf er intussen gerust een mening over hebben. Verkondig die! Spreek ons aan, jen ons, we hebben niet liever. Anonimiteit of onverschilligheid, dat zou pas een ramp zijn. Want op het Kiel, daar zijn de Mannekes, en ze lopen graag in de kijker.