In het Radio 1-programma Vandaag maakte Carl Decaluwé, zelfverklaard mediaspecialist van de CD&V, zich omstandig druk om de uitspraken van Philippe De Coene (sp.a), de voorzitter van de commissie Media, Cultuur en Sport. De Coene stelde namelijk het nut in vraag van een reis naar India en Qatar die de commissie zou maken. Kostprijs: 50.000 euro. Elke commissie mag tijdens de legislatuur welzeker een grote dienstreis maken, maar De Coene vindt deze uitstap een tikkeltje te decadent. In India wordt - op aansturen van Decaluwé trouwens - een bezoek gebracht aan Bollywood, het centrum van de Indiase filmindustrie. In Qatar staat een bezoek aan nieuwszender Al Jazeera op de agenda. Sp.a ziet absoluut geen meerwaarde in de trip en gaf aan thuis te zullen blijven. Ook Groen!, bij monde van fractievoorzitter Filip Watteeuw, vroeg zich af 'of zoiets 50.000 euro Vlaams belastinggeld waard is' en kondigde aan niet te zullen meegaan. Decaluwé was razend en aarzelde zelfs niet om De Coene een "ordinaire leugenaar" te noemen, "die de sfeer binnen de commissie verziekt".

"Als de onderwijscommissie naar China mag, waarom mogen wij dan niet naar India?", klonk het verontwaardigd.

Nu, ik beschik over te weinig informatie om mij ten gronde te mengen in de discussie, ik wil enkel een paar algemeenheden onderstrepen.
Om te beginnen, en dit is ongetwijfeld het belangrijkste punt in mijn betoog: Carl Decaluwé is mediaspecialist zoals ik een sommelier ben.

Als u twijfelt aan de precieze betekenis van deze vergelijking: wanneer een gulp wijn géén schuimsnor op mijn bovenlip achterlaat, spreek ik al snel over een cuvée van een goed jaar. Voor de slechte verstaanders: bij mensen die in de media werken kan Decaluwé op evenveel respect rekenen als een hard gebakken spekzwoerd die bij een geestdriftige bakbeurt ongemerkt achter het fornuis is terechtgekomen en daar al drie maanden ligt. Nee, iets minder respect zelfs. Voor de echt slechte verstaanders: Olivier Rochus zal nog eerder de finale van de US Open winnen, in drie sets, dan dat Carlito door iemand in mondo media au sérieux zal worden genomen. Voor degenen die het nog altijd niet zouden doorhebben: we hebben het hier over een politicus met het charisma van een aan ouderdom bezweken schaap dat zo-even van een stootkar is gevallen, die zijn manco aan renommée probeert te compenseren met de meest idiote pogingen om in de belangstelling te komen.

Voorbeelden van zijn onberaden en meestal tegen de openbare omroep gerichte interventies zat. Eentje herinnert u zich misschien nog: laat mij u meenemen naar memory lane, naar februari 2009 om precies te zijn, en naar de door het geCarlte flinks op gang getrokken controverse rond de, ahem, 'pornofilm' die Studio Brussel met Murielle Scherre zou draaien naar aanleiding van Valentijn. Wat hij als een pornofilm bestempelde, was in feite enkel een geestige, vrouwvriendelijke, licht erotische clip. Niets meer. Niets onwelvoeglijks. Maar nog voor juffrouw Scherre de kans kreeg om dat duidelijk te maken, laat staan om haar eerste regieaanwijzing te geven, trok een gebelgde Decaluwé al ten strijde tegen de morele verloedering die volgens hem in StuBru's plan besloten lag. O wat was hij vertoornd! "De toezichthouders van de Vlaamse openbare omroep hebben de opdracht te waken over de bedreiging van de zedelijke aantasting van de jongeren." En uiteraard floepte hij er fluks de obligate oprisping uit: "Dat zoiets met belastinggeld wordt gemaakt, kan echt niet..."

Een snoepreis naar Bollywood kan volgens 't Carlekein blijkbaar wel met belastinggeld. Ofschoon zelfs zijn eigen commissievoorzitter niet inziet wat daar uit te leren valt.

Voorts verdient een politicus die zijn persoonlijke maar al een jaar niet meer aangepaste website (carldecaluwe.be) een - arrrggghh - 'webstek' noemt, het sowieso om een houtsnede van Tijl & Nele rectaal toegediend te krijgen. Nee, niet zeuren. Het is zo. Stop met zeuren, zei ik.