dm column De column van schrijver Jeroen Olyslaegers verschijnt tweewekelijks op zaterdag.

Het is goed geweest. Maandag beginnen wij met een revolutie. Schikt die dag voor u, o lezer? Sta me toe om eerst die 'wij' te bepalen en dan kan u nog zien of u zich aangesproken voelt. U hoeft niet rechts te zijn en links te voelen of omgekeerd. Die tegenstelling is het eerste wat dient te worden afgeschaft wegens compleet irrelevant of vieux jeu.
 
Deze schrijver, uw dienaar, stelt een nieuwe tegenstelling voor die dat aftandse denken definitief naar het ideologisch kerkhof mag slepen. In plaats van links versus rechts krijgen we nu: kortetermijndenken versus langetermijndenken. Ik verklaar hier dat ik uiteraard de langetermijnvisie wil verdedigen tegenover banken, hebzucht, manisch-depressieve investeerders en zij die op lokaal vlak menen dat de communautaire problematiek primeert boven een permanent financieel debacle geheten 'crisis' en een rampzalig gebrek aan ecologisch bewustzijn.
 
Langetermijndenken betekent de wereld van onze kleinkinderen visualiseren zoals onze grootouders het deden. Langetermijndenken betekent dat geen énkel idee deugt tenzij het valabel is op een termijn van minimum vijftig jaar en in veel gevallen: eeuwen. Klinkt dat absurd? Mag ik u dan uitdagen om het toch maar eens te proberen? Het vergt weinig tijd. Kruis het aan in uw agenda desnoods: 'Zondag: niet vergeten om eens op lange termijn te denken'. Ik weet dat het idee alleen al u, o lezer, angst zou kunnen inboezemen. Eigenlijk doen we dat allemaal liever niet, zoals een kind dat fluit in een verlaten, duister bos in de hoop dat zoiets zijn zenuwen zou kunnen bedaren.
 
Denk na en visualiseer: de wereld van uw kleinkinderen. Dat is de eerste stap. Tweede stap: uit dat langetermijndenken volgen er onvermijdelijk conclusies en actiepunten. Onze revolutie mag niet louter een algemene uiting zijn van onbehagen. Sorry, maar dat leidt tot wat ludieke betogingen en opinieartikels. Of er hier nu een regering komt of niet; het maakt blijkbaar niet veel uit. En trouwens: dat valt onder kortetermijndenken. (Kop in de gazet van gisteren: 'Di Rupo pendelt maar bereikt niets': zegt dat niet genoeg?)
 
Nee, ik pleit voor geen pendelen van wat of wie ook, ik pleit voor eindelijk iets zeer concreet. Ons actiepunt: energie. Over heel de planeet draait het daar om en op lokaal vlak, bij u en mij dus, voelen we het maandelijks in onze portemonnee. We betalen gas en elektriciteit en krijgen daar op lange termijn Niets voor terug tenzij uitzicht op eindeloze factuurverhogingen. Of u nu ondernemer bent of werknemer, rijk of arm, bruin, zwart of blank, Nederlandstalige bent of francofoon; u wordt genaaid en u weet dat u wordt genaaid.
 
Wie krijgen we in het vizier? Juist, Electrabel. Ik heb het hier al eens opgeschreven en ik herhaal: Electrabel is verantwoordelijk voor de grootste gelegaliseerde hold-up in de geschiedenis van dit land. Langetermijndenken bij Electrabel? Nul. België en zijn inwoners zijn een wingewest voor een Franse multinational. Nu hebben deze dieven ik herhaal: dieven zelfs het lef om zich naar de rechtbank te reppen om taksen terug te krijgen die ze op nucleaire rentes hebben betaald. Hoeveel belastingen betaalt Electrabel in vergelijking met u en mij? Nul. Ik herhaal: nul.
 
Concreet: zeg uw contract met Electrabel op als u dat nog niet gedaan hebt. Sterker of gewaagder: betaal niet meer en klaag dit bedrijf aan wegens verregaande intimidatie (een boete als je meteen van leverancier wilt veranderen) en diefstal. Maar dat is nog maar de eerste stap. Want door hun waanzinnige prijzen stuwt Electrabel de inflatie de hoogte in en dat voelen wij of we nu nog 'klant' zijn bij hen of niet allemaal in de winkel. Electrabel verdubbelde zijn factuur bij de NMBS. Dure tickets? Mee hun schuld. De daaropvolgende devaluatie van het openbaar vervoer? Kijk naar Electrabel. Dit is geen bedrijf, dit is een vijandige bezettingsmacht die wel recht uit het feodale tijdperk lijkt overgeflitst. Reactie van de politieke wereld? Nul, buiten wat geroep op de oppositiebanken. Nee, wij zullen het moeten doen, u en ik. Noteer in uw agenda (als u nu kwaad genoeg bent): 'Maandag: revolutie'. Concreet stel ik dit voor: we gaan lawaai maken. Geen enkel kantoor van dit bedrijf mag nog een dag in stilte doorbrengen. Laat ons beginnen op maandag: zij bezetten ons, wij bezetten hen. Laat ons een vrolijk doch vastberaden feest organiseren op de stoep van het hoofdkwartier van deze dubieuze lieden. Luide muziek dienen we ten gehore te brengen, misschien zelfs met een grote geluidsinstallatie. 'Electrabel: het is uw energie'. Soms gewagen de kranten van een 'hete herfst' wanneer er nog maar eens vakbondsacties worden aangekondigd. Niks heet: wij maken deze herfst luid. Vreedzaam zeker (laat ons de ordediensten het niet al te gemakkelijk maken), maar wel Luid. Slogan: 'Gedaan met die diefstal! Het is inderdaad onze energie!' (Echt origineel hoeft dat allemaal niet te zijn). Maandag - ik herhaal het: maandag zouden we er kunnen aan beginnen: de revolutie van de lange termijn.