Saskia de Coster lust het verzet van de Boerenbond tegen veggiedag niet. De Boerenbond verzet zich tegen de wekelijkse veggiedag op scholen in Oost-Vlaanderen. 'Wat een onderschatting van de Vlaming', vindt de Coster, auteur van onder meer 'Dit is van mij', 'Eeuwige Roem' en 'Held'.

De Boerenbond is kwaad. De provinciale scholen van Oost-Vlaanderen durven het aan om hun leerlingen één dag per week uitsluitend een vegetarische maaltijd voor te schotelen. De Boerenbond vindt "het niet kunnen dat je mensen verbiedt om die dag vlees te eten".

Die van de Boerenbond zijn van de vrije keuze en de vrije meningsuiting, dat is algemeen geweten. Volgens de regels van de omerta laten ze iedereen met rust zolang er gezwegen wordt en de brochettes en koteletten vlotjes naar binnen gaan. Maar de Bond kan niet langer lijdzaam toezien nu er zoiets belangrijks als volksgezondheid op het spel staat. Vlees maakt immers deel uit van een evenwichtige voeding, dat weet de Boerenbond al sinds haar oprichting in 1890, ook alweer meer dan 120 jaar geleden. In een lokaal geteeld taaltje reageren ze verontwaardigd op het Oost-Vlaamse initiatief: "Precies of ons vlees is ongezond." Via deze stuntelige uitval willen ze vermijden dat de Vlaming geen vlees meer durft te eten na de regelrechte aanval van de Oost-Vlaamse vleesbashers.

Wat een paternalistische, grove onderschatting van de Vlaming. Iedere Vlaming weet wel dat we hoofdzakelijk vlees eten uit gewoonte en omwille van de smaak, maar dat er genoeg vegetarische alternatieven bestaan. En of 'ons vlees', een samenstelling van groei- en stresshormonen, altijd even lekker en gezond is, is nog maar de vraag.

"Wij hebben gewoon de indruk dat er een lobby aan de gang is tegen het eten van vlees", jammert de Boerenbond nog. Die indruk zou gewoon wel eens juist kunnen zijn. De lobby van de gemiddelde Vlaming heeft zich losgewrikt uit de dogma's van het instituut Boerenbond en maakt vandaag haar eigen, bewustere voedingskeuzes, zowel voor eigen lijf en leden als voor het milieu.
Een organisatie die claimt de belangen van zowel varkens- als groenteboeren te verdedigen en die zich door een kleine uiting van een mentaliteitsverandering persoonlijk op de tenen getrapt voelt, toont zelf nog eens pijnlijk duidelijk hoe verzwakt haar positie is.

Oude zeug
Ieder speldenprikje kwelt de overgevoelige zenuwen van de oude zeug die de Boerenbond geworden is. In plaats van op te staan en de stal te verlaten en op zoek naar vernieuwende manieren om vandaag aan landbouw te doen in Vlaanderen, wentelt het bijziende beest zich liever in de modder van het honderdtwintigjarige gelijk. Hierbij vergeet de Boerenbond het belang van de consument, het milieu, en schandalig genoeg vooral ook dat van zijn eigen boeren.