dm column De hongersnood in de Hoorn van Afrika heeft niet de aandacht die Haïti ooit had. Files in het luchtruim zijn er niet. Hulpprogramma's leiden in regeringen en humanitaire organisaties niet tot een zenuwoorlog. Een half miljoen kinderen aan de rand van de dood - ach, Europa heeft andere zorgen. Over de euro en Griekenland, over financiële markten.

Topoverleg hier, topoverleg daar.

Anders dan de tsunami of de ramp in Haïti is hongersnood in Somalië minder gemediatiseerd. Afrika ligt sowieso achter Gods rug. En er is het lethargische gevoel van uitzichtloosheid. Altijd weer komen de plagen in concentrische cirkels terug. Altijd weer wordt generositeit gehypothekeerd door de onstabiliteit van lokale overheden.

We zijn het intussen ook gewend geraakt, zwermen doodsvliegen rond stervende ogen en opengespalkte babymondjes. De vergeefse tieten van moeders doen nog pijn aan de ogen, maar echt shockeren doen ze niet.

Het noodlot heeft beslist.

Ga de straat op en vraag wie onze minister van Ontwikkelingssamenwerking is - Desmond Tutu heeft meer naamsbekendheid. De Vlaamse regering is überhaupt een humanitaire oubliëtte. Handelsmissies voor en na. Nooit is misère een vlag waard.

Mensen zijn niet veranderd: zij willen best solidair zijn met desperado's. Maar wie vraagt het hun nog?

Hugo Camps