Het is aan overheid en politie om ervoor te zorgen dat iedere burger overal kan gaan en staan, maar ook voor iedere burger is een actieve rol weggelegd, vindt schrijfster Saskia De Coster. Ze schreef onder meer Dit is van mij en Eeuwige roem.

Iedere vrouw die in een grootstad woont en nog nooit last heeft gehad van seksistische praat, rondvliegende fluimen of onafschudbare achtervolgers, vermomt zich als man of leeft enkel binnenskamers. Over de frequentie lopen de meningen uiteen, maar vrouwen zijn het erover eens: aangenaam is het niet om übermacho's tegen te komen. Laat er ons ook niet omheen draaien: ze zijn meestal allochtoon.

Aanvankelijk deden ze me lachen, de bende opgeschoten peuters met te veel gel in hun haar die op straathoeken hun verbazing over het specimen vrouw niet op konden. Na een tijdje begonnen die peuters wél stevig op mijn systeem te werken. Uiteindelijk heb ik een truc ontdekt om ermee om te gaan.

Op een zonnige dag suisde ik kortgerokt, met een kapotte rem en vijftien liter drank aan mijn fietsstuur, een Brusselse berg af. Een jongske dat druk bezig was met tegen een lantaarnpaal te leunen en mij plots in de smiezen kreeg, begon aan zijn originele repertoire: "Ooh sale pute! Ca alors, sans culottes en plus!" Geholpen door een wetenschappelijk niet meer meetbare hoeveelheid adrenaline zette ik mijn voeten op de grond om te remmen en liet mijn fiets vallen. Ik stapte toe op het sujet, keek hem recht in de ogen en bleef kijken. Nu kwam het moeilijkste deel: mond opendoen en klaarheid scheppen omtrent die onderbroek. Maar er kwam niets uit mijn mond. De lolbroek tegen de paal, een beetje van zijn à propos door mijn gestaar, was toch niet te beroerd om een gesprek te beginnen.

"Euh ... eens rond mijn paal dansen?" Hij lag in een deuk. 1-0

"Ja, dat is goed", zei ik.

Zijn ogen glommen, van angst of van goesting, dat was onduidelijk. In ieder geval: 1-1

Ik ging verder: "Maar ik zou hem wel graag eerst eens zien, dat moet je begrijpen. Toon eens."

"Ja maar", stamelde hij, "toch niet hier? Wat zeg jij nu?" 2-1. Het jochie keek angstig om zich heen.

"Het is dat of je excuseren", zei ik op zijn schooljufs. Hij keek naar de grond en mompelde iets onduidelijks maar het ging in ieder geval niet meer over mijn onderbroek. Knock-out.

Een vrouw die op zijn woorden reageert, meer was er niet nodig om van die stoere puber opnieuw een kind te maken. Het is niet omdat je als niet-gesluierde, westerse vrouw in de ogen van verveelde macho's per definitie een hoer bent, dat je de omgekeerde rol, die van immer zwijgende, alles slikkende Moeder Teresa, moet spelen.

Ik wil niet zeggen dat je als vrouw maar beter aan machobashing kan doen, het gaat mij om het signaal. Niet eens met dat machogelul? Mond opendoen! Reactie, interactie, weerwerk, mogelijk een echt gesprek, dat is het laatste wat die macho's gewoon zijn. Je kan hen als mondige vrouw verbazingwekkend makkelijk terugbrengen tot wat ze echt zijn: broekventjes die achter zijn op vlak van man-vrouwgelijkheid en respect. Er is geen absolute garantie op succes, maar je voelt je wel sterker als sprekend onderwerp dan als lijdend voorwerp.

De overheid en de politie worden terecht met de vinger gewezen. Het is inderdaad aan hen om ervoor te zorgen dat iedere burger overal kan gaan en staan, maar daarnaast is er ook een actieve rol weggelegd voor iedere burger. Zelf ben ik voor nultolerantie voor wildplassen, fluimschieten en vuilnis achterlaten maar ook voor (verbaal) geweld over je heen laten gaan. Ik geloof heel sterk in de macht en de verantwoordelijkheid van ieder individu, man en vrouw.