dm column Armoederisico: het is niet een begrip dat los in de mond ligt van de Vlaamse minister-president. Private equity bekt beter. Maar gisteren was er toch aandacht voor de kwetsbare medemens. Voor achterstand en ongelijkheid. Even per hinkstap sprong van een investeringsregering naar een sociale investituur - enige warmte in de beeldvorming.

We leven in een wanstaltig rijk land, blijkt uit onderzoek. Alles erop en eraan. Koningen te rijk. Gezondheid te koop. Een vriend moest in twee weken tijd vijf communiefeesten afwerken. Hij ligt er uitgeteld bij. Communiefeesten zijn nu als huwelijkspartijen. Vijfgangenmenu, toeters en bellen. Cadeaus voor de communicant navenant. Nog net geen auto.

Weelde.

Daar hoeven we niet beschaamd om te zijn, maar des te gevoeliger voor zij die uit de boot vallen. In de krant lees ik van een vader die visvijvers stroopt omdat zijn kinderen honger hebben. Ze zijn nog talloos, Vlamingen die krom staan van de reuma omdat ze in vervallen tochtgaten wonen. Hunkerend naar een urbanistische Bhagwan zitten ze daar: elk woord van herkenning balsemt.

Weinig aan Kris Peeters is wolkentaal. Wel goed dat hij nog even, tussen werfbezoeken in, het sociale voorhoofd fronste.

Juist in vakantieperiodes schrijnt het stigma van armoede.

Hugo Camps