Barbara Debusschere is redacteur bij De Morgen.

"Goedenavond beste kijkers, we gaan rechtstreeks naar..." Neen, toch niet naar Belgrado. We gaan eerst rechtstreeks en wel nu meteen helemaal live naar Kalmthout. In Belgrado wordt op dit moment dan wel Ratko Mladic verhoord, beschuldigd van de ergste volkerenmoord in Europa sinds de Tweede Wereldoorlog, maar neen, we moeten toch eerst dringender en vooral nu naar de heide, beste kijker. Om daar in te zoomen op de brand. De heide staat namelijk in de fik. Nog steeds. En dat is uiteraard nieuws en op alle mogelijke manieren rampzalig. Voor de natuur, voor het toerisme, voor omwonenden. Voor de hulpverlener die zijn voet verstuikte. Waar we nu even op zullen inzoomen. Ook moet u weten dat enkele bluswagens vastgereden zijn in het zand en dat het "nog lang kan duren voor de heide zich herstelt". De gouverneur vindt het overigens ook erg.

Terwijl op alle nieuwszenders ter wereld de avondjournaals openden met de historische arrestatie van de ex-generaal van de Bosnisch-Servische strijdkrachten, ging hier het geblaat over de 'bosbrand op de heide' maar verder. En die andere uiterst pijnlijke brand waarvan velen vandaag nog de blaren voelen dan? Vijftien jaar al wachten de weduwes, kinderen, vrienden van de duizenden die Mladic "als varkens afslachtte" al op zijn berechting. De gruwelijke oorlogsvoering van de man, die vooral bewoonde steden poogde 'uit te zuiveren', was voor het hele continent een wel zeer nabije herinnering aan de Tweede Wereldoorlog, een waarschuwing over de gevaren van xenofobie, racisme en machtsmisbruik. Net zoals de manier waarop hij daarna politieke bescherming genoot, wist onder te duiken, tot frustratie van internationale rechtsinstanties.

Maar neen, dat verhaal van haat en oorlog in onze achtertuin moest in de avondjournaals van zowel VRT als vtm wachten. Vtm floepte na de verslaggeving vanop de heide ongeveer een halve minuut naar de arrestatie van Mladic om dan meteen op 'de afgang van Kim op Roland Garos' over te schakelen.

Toegegeven, niets zo makkelijk als de nadruk op 'nieuws van bij ons' belachelijk te maken en neerbuigend te doen over het belang ervan, het schijnbare simplisme, de vermeende kneuterigheid. En ja, Mladic dat bekt niet gemakkelijk en iederéén krijgt altijd een beetje een punthoofd als je de ingewikkelde feiten van de oorlog in ex-Joegoslavië even kort moet recapituleren. Wie vocht nu tegen wie? En 1995, dat is ook wel lang geleden natuurlijk. En Belgrado, is dat niet ver? Ja, zo kwam het over, het hoofdpunt van de Vlaamse journaals.

Was dit met andere woorden niet om bij te huilen, beste vtm, beste VRT? "Weet u, mijn vrouw is er te kapot van en tegelijk is ze ook blij. Ze huilt. Ze kan niet spreken. Ze weet niet wat eerst gevoeld. Alle herinneringen komen terug. Hoe één mens duizenden anderen mensen het ergst denkbare kan aandoen zonder verpinken. Nooit hadden we gedacht dat dat nog kon gebeuren in 1995. Bij ons. Dat heeft ze na vijftien jaar nog niet verteerd", had een man die met een Srebrenicaweduwe is getrouwd me net aan de telefoon verteld. Of ik er alstublieft begrip voor kon hebben dat het niet zou gaan, die getuigenis over die dag in juli 1995, toen duizenden bange mensen die dachten dat ze door de VN werden beschermd tegen 'het Monster' toch aan hem overgeleverd raakten, vrouwen en mannen werden gescheiden, dertigduizend mensen werden verdreven en achtduizend moslimjongens en -mannen werden afgemaakt?

Ja, daar kon ik, op dat moment, nochtans jagend tegen de deadline en dringend op zoek naar Relevant Materiaal, alle begrip mogelijk voor hebben. Maar voor de keuze van "onze" zenders om een bosbrand belangrijker nieuws voor de kijker te achten dan de jarenlang verhoopte aanhouding van Europa's meest gezochte oorlogsmisdadiger? Neen, dat niet.