dm column Elke week brieft Jules Hanot, een kleine maar noeste belegger, ons over de ins en outs van het beursgebeuren. Tussen ongezouten commentaar op de beursactualiteit door maakt hij ons in alle confidentie deelgenoot van zijn persoonlijke portefeuille, zijn winst en zijn verlies, zijn bibbermomenten en zijn geëxalteerde vreugdekreten.

Sommigen deden nog wat moeite om het te verbergen, maar op het einde van de vergadering was duidelijk dat het enthousiasme tot rond het nulpunt was gedaald. Het aangekondigde wonderjaar 2011 is bijna halfweg en de indexen blijven, op een paar kleine schommelingen na, pas op de plaats maken. We vervelen ons te pletter. Er komt maar geen schot in de zaak en dat begint behoorlijk op de zenuwen te werken. Zeker van actieve beleggers als wij die het moeten hebben van de adrenaline geproduceerd door het verslavende spel van kopen en verkopen. Maar er gebeurt niets. Alsof de scheidsrechter de wedstrijd heeft afgefloten, maar de spelers toch op het veld blijven staan in de hoop dat er straks weer mag worden afgetrapt.

We missen de actie en worden het stilaan beu om naar een onbeweeglijke portefeuille te staren die al maanden naar een beetje winst smacht. De Bel-20, die volgens alle prognoses al lang de kaap van 3.000 punten had moet ronden, kabbelt troosteloos verder op het niveau waar hij een jaar geleden ook al stond. "Vroeg of laat moet het toch gebeuren", probeerde de voorzitter er de moed in te houden. Hij moest ingrijpen omdat een paar leden aangekondigd hadden dat ze, met het oog op een zorgeloze zomervakantie, zinnens waren het aloude beursadagium 'Sell in May and go away' in de praktijk om te zetten.

Ook wij hebben even overwogen de handdoek in de ring te gooien en alles aan de beurs terug te geven. Wat voor zin heeft het om te blijven investeren in een hobby die stilaan meer hoofdbrekens dan plezier verschaft? Maar we deden het - natuurlijk - niet. Je zult immers altijd zien dat de koersen beginnen te stijgen net nadat wij hebben verkocht. De voorzitter speelde, in zijn ijver de troepen bij elkaar te houden, handig in op onze angst om niet te zullen profiteren van een potentiële, spectaculaire koersexplosie. Omdat er nog één zaak erger is dan verlies: het mislopen van winst die je had kunnen maken als je niet had verkocht. Een klinkend bewijs van onkunde. Je mag het niet gedroomd hebben dat een van die aandelen plots als een boom tot in de hemel reikt.

Te vroeg verkopen is vaak erger dan te laat. Verlies wordt lijdzaam genomen en stil verwerkt. Winst, daarentegen, wordt uitbundig gevierd. Daardoor kun je ook met anderen de zorgvuldig gekoesterde illusie delen over enige kennis en beleggersflair te beschikken. We kennen toch allemaal die euforie veroorzaakt door een pijlsnel klimmende nieuwe aanwinst. Of het perverse genot als zo'n aandeel na een winstgevende verkoop weer aan de weg neerwaarts begint.

De rangen werden nog maar eens gesloten. Ooit moeten de gunstige economische indicatoren en de sterke bedrijfsresultaten toch een heilzame invloed hebben op ons zo zorgvuldig samengestelde aandelenteam. Ooit moeten onze topspitsen beginnen te scoren. Al zou het helpen als de wereld een beetje wilde meewerken en eindelijk eens komaf maakte met aanslepende problemen die hun schaduw over de markten werpen. Leiderschap en besluitvaardigheid dringend gevraagd.

Over dit land hoeven we het niet meer te hebben. Na het staaltje huisvlijt van Wouter Beke zijn we nog geen stap dichter bij een nieuwe regering. Ze zullen het graag horen bij Standard & Poor's. Hun rapport komt steeds naderbij en het is nog maar de vraag of de twitterende Yves Leterme met zijn voorbarige hoera-berichtjes indruk heeft gemaakt dan wel wrevel gewekt. Het blijft gevaarlijk het vel van de beer te verkopen voor die geschoten is.

Erger is dat het Belgische virus van besluiteloosheid zich blijkbaar ook een weg heeft gebaand tot in het Europese zenuwcentrum. De commedia dell'arte die rond Griekenland werd opgevoerd was te belachelijk voor woorden. Terwijl Europa alle belang heeft bij duidelijkheid en stabiliteit, werd een schimmenspel opgevoerd dat precies het tegenovergestelde bereikte. Een select clubje ministers van Financiën trok zich in de beslotenheid van een Luxemburgs kasteel terug om zich in het diepste geheim over de zieke man van Europa te buigen. Het resultaat van de brainstormsessie was even spectaculair als desastreus. In plaats van uitzicht op een remedie te geven, werden de Grieken nog zieker gemaakt. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Door de warrige non-communicatie werden speculatie en argwaan gevoed met als resultaat dat nu helemaal niemand meer weet hoe het verder moet. Bij deze dus een warme oproep aan alle hoge dames en heren om eindelijk eens nagels met koppen te slaan. Dan kunnen ook wij verder.