Pieter Baert staat in vijf Antwerpse scholen op een wachtlijst voor zijn zoontje. Een oud zeer, waar de opeenvolgende ministers van Onderwijs niks aan hebben gedaan, ondanks veel beloftes. Baert (30) is communicatie-strateeg en woont in Antwerpen. Hij is vader van Charlie (2) die in 2012 naar school gaat. Hij schrijft deze bijdrage in eigen naam.

Nummer 20, nummer 44, nummer 37, nummer 14 en nummer 15. De plaatsen op de wachtlijst van vijf kleuterscholen in Antwerpen, waar wij ons zoontje wilden inschrijven. We ontvingen een e-mail: "Helaas zijn de scholen waarvoor u Charlie heeft aangemeld volzet." Nog geen twee jaar oud en al door vijf scholen geweigerd. Mijn vrouw huilde aan de telefoon toen ze het mij vertelde. Ik moest zelf op mijn tanden bijten toen ik de vijf weigeringsattesten in de mail zag.

In tegenstelling tot mijn vrouw en ik is onze zoon een echte Antwerpenaar. Verwekt tussen Singel en Leien, geboren in Merksem en trotse inwoner van 'den 2018'. Voor een crèche moesten we net buiten 't stad gaan zoeken en lopen de kosten hoog op. Voor de kleuterschool rekenden we op één van de vijf opgegeven scholen in onze buurt, zodat we de auto kunnen laten staan. En oma haar kleinzoon van school kan halen.

Voorlopig is er geen oplossing. Onze zoon staat op de wachtlijst. We weten niet welke kans hij heeft om alsnog toegelaten te worden. Eind mei is duidelijk in welke Antwerpse scholen wel plaats is. Als er tenminste plaats is. We hadden nochtans de regels gevolgd. Via internet vijf scholen ingevoerd, allemaal in onze buurt. Digitaal kamperen voor de website. Dat Charlie niet naar de school van onze voorkeur kon, werd ons bij menige rondleiding duidelijk gemaakt. Dat hij in geen enkele school wordt toegelaten, is een slag in het gezicht.

Natuurlijk is dit niet het einde. Misschien zijn die wachtlijsten niet hopeloos. Wie weet is er plaats in een school die verder van huis ligt. Of gaan we de Singel over en vinden we een school net buiten Antwerpen. Het is wat zoeken wanneer je allebei gaat werken en naschoolse opvang nodig is. Maar vooral het bericht met de weigering was ontmoedigend, bijna beledigend. Wij werken hard en dragen graag bij aan de gemeenschap. Dat wij ons kind (voorlopig) niet kunnen inschrijven op school, voelt als een kaakslag.

Ik ken de demografische uitdagingen van een stad. Een steeds groter contrast tussen arm en rijk. Jonge gezinnen die wegtrekken naar de rand. De instroom van nieuwkomers van binnen en buiten de EU. Kansarmoede en grote gezinnen, vergrijzing en leefloners. Het aantal inwoners dat opnieuw groeit. Hogere overheden die de nodige beleidsruimte en -middelen niet toekennen. Ik volg onze burgemeester in zijn uitspraken daarover en steun hem.

Maar zoals iedere ouder wil ik het beste voor mijn kind. Zonder daardoor de kansen van andere kinderen af te nemen. Ik ga akkoord met het gelijkekansenbeleid. Geen zwarte, maar ook geen witte scholen. Mijn zoon mag opgroeien tussen kinderen uit Turkije, Polen of China. En vanzelfsprekend staan broertjes en zusjes als eerste in rij om zich in te schrijven. Ik wens andere ouders de inschrijvingsterreur geen tweede keer toe.

Toch blijft mijn vraag: waarom is er geen plaats voor mijn kind op een kleuterschool in Antwerpen? Waarom worden wij 'geweigerd', tot vijf maal toe? Het geboortecijfer liegt er niet om. Ook het aantal inwijkelingen is gekend. De opeenvolgende ministers van Onderwijs maakten beloftes, maar hebben moeite om ze na te komen. Ons kind is geen 'lopende zaak', maar een vrolijke en binnenkort leerplichtige kleuter. Die voorlopig in geen enkele school terecht kan.

De situatie beperkt zich niet tot Antwerpen: ze is gekend in alle grote Vlaamse steden. Het fenomeen is niet nieuw en al lang geen kwestie meer van ouders die hun kind in een blanke eliteschool willen inschrijven. Na de strijd voor een betaalbare woning, vechten om een plaatsje in een duur betaalde crèche, is het nu de vraag of er wel plaats is voor je kind op school. Het zou niet mogen zijn...

Beste politici: doe er wat aan.