Barack Obama krijgt hoe langer hoe meer kritiek op zijn aanpak van de olieramp in de golf van Mexico. Volgens Maureen Dowd schort er een en ander aan de emotionele intelligentie van de Amerikaanse president. Maureen Dowd is columniste van The New York Times

President Spock gedraagt zich vreemd. Opnieuw heeft hij willens en wetens - en onverklaarbaar - geweigerd om een cruciaal aspect van zijn rol te vervullen: in tijden van angst en trots een spiegel zijn die de gevoelens van de Amerikanen reflecteert, zodat zij weten dat hij hen begrepen heeft.

"De president moet BP laten voelen wie de baas is", mopperde James Carville, een inwoner van New Orleans. De reactie van Barack Obama op Louisiana's nieuwe ramp noemde hij "lauw".

Op een persconferentie vertelde Obama dat zijn dochtertje Malia hem, terwijl hij zich aan het scheren was, gevraagd had: "Heb je het gat al dichtgemaakt, papa?" Vreemd dat een man die zulk een goede vader is en zo aangrijpend heeft geschreven over hoe het is om zonder vader op te groeien, het vaderlijke aspect van het presidentschap negeert.

Tijdens zijn campagne toonde Obama soms zo weinig strijdlust dat zijn geldschieters hem openlijk verwijten maakten. In het Witte Huis wachtte hij te lang zich boos te maken en leiding te geven tegenover A.I.G., de banken, de bonussen, de werkloosheid en de angsten rond de hypotheken, de mislukte bomaanslag met Kerstmis, het gescheld van de Tea Party-beweging.

Te vaak ontstaat de indruk dat Obama op het balkon toekijkt, vol tegenzin om in het gewoel te stappen, tot het geschreeuw van de menigte zo dwingend wordt dat hij wel naar beneden moet komen. Het is een pervers patroon. De man die president werd dankzij zijn vermogen om mensen te inspireren, ontzegt het volk die inspiratie wanneer de nood het hoogst is.

George W. Bush, doof voor de waarschuwingen dat Osama de VS zou aanvallen en Katrina New Orleans zou teisteren, leek vaak meer belangstelling te hebben voor zijn workouts dan voor zijn werk. Obama is anders, hij maakt zijn huiswerk en toont een indrukwekkende dossierkennis wanneer hij zich verwaardigt om met de media te praten en de slachtoffers van een verwoestende ramp gerust te stellen.

Obama houdt niet van conflicten en niet van onvoorziene omstandigheden. Maar als het Witte Huis te strak vasthoudt aan de regel dat er vooral geen drama's mogen zijn, dreigt het blind te worden voor de realiteit. Presidenten moeten crisismanagers zijn.

Obama heeft zichzelf gemaakt, tegen alle kansen in en terwijl hij herhaaldelijk door zijn ouders in de steek gelaten werd. Hij heeft hard gewerkt om zijn gevoelens in toom te houden. Maar nu kan dat als ongenaakbaarheid en onbuigzaamheid overkomen. Hij wil zelf de agenda bepalen, niet omgekeerd. Maar als je president bent, heb je de crisissen niet voor het kiezen.

Franklin D. Roosevelt werd een groot president, niet door zijn temperament en intelligentie aan de wereld op te leggen, maar door te reageren op wat de wereld hem op zijn bord gooide.

Vijf weken lang leek het alsof Obama dit olielek, de ergste milieuramp uit de geschiedenis van de VS, als een fait divers beschouwde, een afleiding, een brandalarm dat afging terwijl hij aan het spreken was. Hij zal er wel iets aan doen, maar hij is geërgerd omdat het zijn programma overhoop gooit.

Zelfs als Obama niet naar Treme kijkt - een serie over de nasleep van Katrina in New Orleans - is het vreemd dat hij geen spontanere emotionele respons toont op weer een verschrikkelijke klap voor Louisiana, met huilende inwoners op het nieuws en dode pelikanen die aanspoelen. Maar we mogen niet vergeten dat hij pas bijna een jaar na de orkaan voor het eerst een bezoek aan New Orleans bracht.

Net zoals president Clinton ooit tegenover de pers protesteerde dat hij nog altijd "relevant" was, moest Obama vorige week protesteren dat hij wel degelijk gevoelens had. Na de uitputtende slag om de gezondheidszorg leek hij niet helemaal op zijn qui-vive, als iemand die denkt: nu mag ik even uitblazen. Hij heeft het weekend in Chicago doorgebracht, terwijl hij in Washington had moeten zijn, om samen met de families op Memorial Day de gesneuvelde soldaten te herdenken.

Republikeinse senatoren die vorige week in een gespannen sfeer met de president lunchten, beschreven hem als kribbig, prikkelbaar en overmand door de gebeurtenissen, terwijl de lakse, talmende reactie van het Witte Huis op de ramp de Democraten heel erg zenuwachtig maakt.

Het was belangrijk dat de leugenachtige boosdoeners van BP er van langs zouden krijgen, nog belangrijker dan de hebzuchtige bankiers en de arrogante autofabrikanten op hun nummer zetten. Obama en zijn entourage, die in zijn goddelijkheid gelooft, begaan de vergissing te denken dat de klachten over zijn afstandelijkheid bijzaak zijn. Hij behandelt de pers als een lastpost, in plaats zich vragen te stellen over zijn eigen onvermogen om de gevoelens van de Amerikanen te vertolken.

"De media kunnen dit verhaal beu worden, maar wij doen dat niet", zei de president tegen de bevolking van Louisiana toen hij daar vrijdag op bezoek was. Maar zonder de media was hij waarschijnlijk nooit uit zijn apathie ontwaakt om naar het zuiden te vliegen. Misschien moet hij Bill Clinton maar een baan aanbieden. Bill is niet bang voor emoties. Benoem hem tot Oppervoeler. We hebben een vacature.